Bil

Beklage sygt treige oppdatering. Eg love bot, men ikkje nødvendigvis bedring.

For firå år sidan fekk eg min første skikkelege jobb. I alle høve skikkelege heildagsjobb. Tidlegare hadde eg heilt klart ein del skikkelege arbeidsøkter i fjoset bak meg. Men ingen fast stilling som medførte øve ti tusen i lønning kvar månad. Men så fekk eg altså jobb på Lundeneset. Og då måtte eg ha bil. Og bil vart det. Mine foreldre sin gamle Mitsubishi.

Og no, fire år seinare, må me innsjå at familien Vignes sin første Mitsubishi går mot slutten av karrieren i familiens eige. Når bensintanken lek, giren hoppar ut av fjerde heilt av seg sjølv, hjul-lagera (kva i huleste er hjul-lagera?) må skiftast, og ei dør ikkje går skikkeleg igjen, har ein to val. Ein kan reparera eller selga.

Alle som kjenner meg veit at det lengste eg går når det gjeld vedlikehald av bil er å assistera onkel Ingvar når han skiftar olje på motoren kvar sommar. Ellers fyller eg på diverse fludium som nevnte olje, bensin og spylevatn. Eg ser difor ikkje syn på å skifte gearkasse, lager, bensintank og dør. Og eg ser heller ikkje syn på å finansiera Knapphus Bilverksted sine lønnsutgifter resten av året ved å senda bilen til reparasjon.

Difor er eg no i marknaden for ny bil. Har du ein gild bil med aircondition og sentrallås (dette er absolutte krav etter fire år med varme-helsikke i bilen frå april til oktober og delvis sterke smerter etter å ha brukt halve ferjeturen på å låse bilen).

Men det er jo trist. Ein blir glad i denne bilen. Og han representerer berre den 3. i rekka av bilar i mitt liv. Dei to første var Passatar – grøn og grå. Så ein raud Mitsubishi. Kanskje det blir ein til?