Dette Island

I dag har eg köyrt dritlangt. For lokalkjente, eller dei med god atlas: Me köyrte ut av Reykjavik og opp til Akranes. Der var alle barn kledd ut som djevlar, hekser, datamaskinar, tigrar, alt mogeleg ein kan tenkje seg. Kjetil fortsette sin jakt pa fotballstadionar, og fann IA Akranes sin stadion. Dei har vunne serien 16 gonger, og er ikkje noko kven som helst i islands foball. Dei forsvann inn i eit bygg, og da dei hadde vore vekke eit kvarter, matte eg forlate bilen og inn og spörje etter dei. Eg fann dei pa eit bortgjemt kontor med tre ansatte i klubben. Dei prövde Akranes-drakter. Og kjöpte kvar sin.

Sa kjörte me til Snefellsjökul. Det var langt. Rundt heile jökulen og ned og sag pa et fyr og klipper og lavastrand. Anbefales som utfluktsmal. Vakkert, majestetisk, hemningslaust.

Me fann ein liten by, Olafsvik. Der hadde dei fisk til middag. Eg takka ja. Tore ville heller ha TexMexburger. Er det mulig? Og er det lov? Eg og Anders hadde Monkfish. Det var svingodt.

Me reiste videre. I eit vegkryss rauk det opp til krangel mellom meg og Kjetil. Eg ville kjöre rake vegen til Reykjavik. Han ville ta den ikkje fullt sa rake og dessuten grusbelagte vegen som han meinte ikkje var skandalöst mykje lenger. Me reiste til Stykkisholmar (?) der ferja reiser til Vestarfjördir. Langt oppi der. Me var nödt til bensin og fylle, for bilen me har leigt drikk noko heilt vanvittig. Det byrja snö. Kjetil forlot sin tanke om grusvegheimkjöring. Heldigvis. Det snöa som berre. Me tilbake mot Reykjavik via Borgarnes der me lurte pa om me skulle bada eller ei. Anders hadde ikkje lyst til snöbading. Me droppa det. Badast skal det i morgon, i nasjonalbadet.

Tilbake i Reykjavik klokka 19.45 lokal tid. Me reiste i titida. Og me har ikkje hatt vanvittig med pausar. Kanskje halvannan time til samman. Me har med andre ord kjört bil i 8 timar. Eg har kjört. Eg legg ikkje livet mitt i hendene til Kjetil eller Tore.

Dette var dagens bulletin. Trur det er meir enn nok.