Eit år forbi

Det blir mykje Lundeneset for tida. Det er naturleg. Dei som ikkje bryr seg om deg som skjer her i Ølensvåg, kan heller gå på denne sida og sjå kor gale det er i utlandet. Eg hadde snudd i døra. For ein mann.

Uansett.

Det er på tide å gjera opp ein liten status, sidan det er kvelden før siste arbeidsdag på Lundeneset dette skuleåret.

Eg har vore her i sju år nå. Det er ganske vilt. Lundeneset er den tingen i mitt liv eg har gjort lengst. Eg har vore på Lundeneset lenger enn eg gjekk i barnehage, i barneskule, på ungdomskule, vidaregåande, var student. Her har eg vore sidan 2002. Som jo ikkje er spesielt lenge sidan. No går eg mot mitt åttande år.

Då eg kom her, skulle eg vere eitt år. Så skulle eg gjere noko anna. Men så har det gått annleis. Kvar vår har eg funne gode grunnar til å fortsetja. Eg måtte berre bli litt til. No må eg berre ta eitt år til. Det er ein sirkel eg ikkje kjem ut av.

Det som jo er det store problemet her, er at eg har innsett at eg aldri kjem til å ha ein så meinginsfull jobb nokon gong. Eg har truffe så mange folk gjennom desse åra som eg er forferdeleg glad for at eg har truffe. Eg har det rett og slett forksrekkeleg kjekt her oppe dei tre dagane i veka eg er her. Faktisk gler eg meg til det blir august att og me skal starta på an igjen.

Men akkurat no kjenner eg at det skal bli heilt ok å koma seg til øys og.