Pause under Akasie-tre. Her kom det masse folk plutseleg. Eg veit ikkje kva dei ville. Dei såg på oss. Me såg tilbake. Dei hadde hundar som eg var redd for.
Knut reinskar ut Landroveren min. Eg mista kameraet mitt, trudde eg. Det viste seg at det hadde rista seg heilt inn i bil-ramma ein stad. Fekk såvidt tak i fliken av snora. Det var bra, ellers hadde eg mått drassa på speilrefleksen over alt.
Knut prøver å fiksa hårklyper på Hanna før bytur i dag. Ho var ikkje imponert
over faren sine evner til smertefritt å setje på desse for meg framande instrumenta.
Knut har føtene på ei nisselue i stova si. Hanna skjult bak tær.
Utsika mi akkurat no.
Far og datter ventar på mat. Eg utfordra skjebna ved å kjøpa salat – stikk i strid med mor og far sine råd.
Knut meinte derimot at det var trygt. Og eg har ikkje blitt dårleg. Når det gjeld toalett og Afrika – ei kjelde til ikkje ubetydeleg bekymring for meg – har eg løyst det ved å utelukkande bruka avtredet hjå Indrebøs til no.
Dette planlegg eg å fortsetja med heilt til eg skal til Zanzibar.
Mount Meru, over 4000 moh, innhylla i skyer. Eg har ikkje tenkt meg opp dit.
I går såg eg deler av Kilimanjaro. Dei aller nederste delane. Resten låg i skoddeheimen.
kvignes 