Tørke

Etter at eg la ut det siste lakseinnlegget, var eg så utlada at eg ikkje har blogga etterpå. Både nummer ni og nummer ti gjenstår, og eg føler eg må gjera dei ferdige før eg går vidare. Det bør vera svinte gjort, det er nummer åtte som er hovudlaksen. Det er den eg ser føre meg rett før eg sovnar, nesten kvar kveld. Eller eit par tre gonger i månaden i det minste. Men bloggtørka har ei heilt anna forklaring.

Eg har nemleg drive på med eit sideprosjekt som og har involvert ein del skriving. Mange kveldar i haust har blitt fylt av skriving, og det er ikkje umogeleg at noko av stoffet vil havna her etter kvart. Me får sjå. Det er ikkje alt av det som er eigna som bloggstoff, men ein del av det er heilt klart noko som ville passa inn her.

Nett no er eg litt oppgitt. Eg har akkurat køyrt på ein slik stubbe, og har røska av støytfangaren framme på bilen. Dette to veker etter at eg var innom verkstad sist. Men eg er ikkje sur, og ikkje bitter. Berre litt oppgitt. Vanlegvis ville eg skreke ut mitt sinne og irritasjon, men eg er rett og slett lett til sinns og full av framtidstru.

Det er nesten så eg blir litt bekymra.