Facebookferie

Eg veit ikkje korleis det starta, eigentleg. Men det var noko med den nye utforminga på Facebook som gjorde meg litt uvel. Eg har vore med sidan starten, og har hatt svært stor glede av Facebook. Det må seiast. Eg har opplevd få skandalar, men har diverre vore vitne til ein del. Fleire og fleire, eigentleg. Ikkje minst den siste tida. Folk gløymer å logga av, folk veit ikkje kva ein skal leggja ut, og folk oppfører seg i beste fall lite vist. Eg har tatt vekk haugevis av folk frå nyhetsfeeden min. Eg orkar ikkje lesa om kattungar og alskens spel og grupper og hendelse og les dette og del dette ellers er du eit ræva menneske, og så vidare. Nei. Eg orkar ikkje å få med meg alt som skjer. Eg VIL ikkje ha med meg alt som skjer. Men no kunne eg plutseleg ikkje unngå det.

Det hamrar inn med mykje rart. Kommentarar frå folk eg aldri har høyrt om. Svære bilder av alle eg er venn med. Eg byrja å fjerna og trykka på knappar. Men det er eit styr. Eg er trass alt ein over gjennomsnittet lat mann.

Så eg tenkte tanken på å forsvinna frå heile Facebook. I alle fall for ein periode. Og så gjorde eg det berre. Forsvann i ei veke.

Eg trur mange av dei eg kjenner trur eg er avhengig av Facebook. Eg kan forstå kvifor. Det er fordi alle eg kjenner er idiotar. Neidå. Det er fordi eg nok har hatt ein tendens til å vera pålogga stort sett heile døgnet. Og det har blitt misforstått til å vera avhengighet.

Og det er ikkje til å stikka under ein stol at det er kjekt med Facebook. Alltid nokon å snakka med. Muligheten til å få dela store og små hendingar i livet.

Muligheten til å leggja ut bilete av UNGANE DINE SOM PROFILBILDE.

Beklagar, beklagar.

Men eg mislikar det berre så sterkt. Dette med å ha bilete av ungane sine som profilbilete.

For all del. Legg gjerne ut bilde av ungane dykkar på Facebook. Men på profilbildet, vil me sjå korleis det er foreldra ser ut. For det er dei me kjenner. Og vil ha noko med å gjera. Dersom dei klarar å oppføra seg.

Fleire mennesker eg bryr meg om og likar godt har gått i denne fella. De veit kven de er, og no veit de kva eg meiner om handlingane dykkar. Det kjennes berre så inderleg godt å få det ut.

Men jau. Det er mykje positivt med Facebook. Men no ville eg prøva meg litt utan.

Etter å ha vore av Facebook i ti timar, kom den første meldinga.Frå ein kompis. Der stod det, enkelt og greit:

Sei meg nå ærligt, har du fått deg dama?

Svaret mitt var, ikkje uventa: Ka e det nååååååå?

Så viser det seg altså at mitt fråvær frå Facebook vart såpass provoserande for nokre av mine betre vener at dei sette i gong ei kampanje for å få meg inn att snøggast råd ved å skriva panegyriske og samstundes løyndomsfulle gratulasjonar på veggen min. Då eg så sperra muligheten for å skriva på veggen min, byrja dei å tagga bilder av meg der eg ikkje var med, for på denne måten å tvinga meg inn att.

Kva var det med fråværet mitt som provoserte så kraftig? Eg hadde ærleg talt trudd det skulle la seg gjera å vera vekke utan at det skulle klikka alvorleg for Kjell Morten og Ørjan. Men eg tok feil. Dei gjekk heilt bananas. For å få meg inn att. Så eg deaktiverte heile skiten. Og tenkte så og seie ikkje på heile fjesboka før i dag.

Ei veke utan Facebook, og det har vore heilt ok. Har nesten ikkje sakna det. Det einaste som har vore annleis i livet mitt, er at eg ikkje har lagt ut bilder og kommentarar om kvar eg er og kva eg gjer. Eg har vore i Oslo og gjort mykje kjekt, men ikkje noko av det har havna på Facebook. Det har på mange måtar vore svært greit. Eg plar vera ein aktiv utleggjar av reiserelaterte ting, denne gongen vart det ikkje meir enn litt twitring histen og pisten.

I dag logga eg altså inn att. Alt var som før. Det var litt som ha vore i Suldalsheiane utan mobildekning og så vere tilbake i kvardagen og ingen hadde lagt merke til at du var vekke. Og eg merka at eg eigentleg hadde ganske lyst til å stikka rett til fjells att.