Og her sit eg. Og ser på ein dokumentar om ein rar norsk kunstnar dei påstår er den nye Munch. Hjelpe meg. Bjarne Melgaard er aldeles galen, og eg ville ikkje vorte overbegeistra om søster mi kom heim med han. No er søster mi svært godt gift, så eg slepp heldigvis å uroa meg for at noko slikt skal skje.
Det er fredag. Kva er det med denne dagen? Me jublar, me hoppar, me er aldeles yre. For det er fredag. Og i morgon er det laurdag. Denne dagen som me ser fram mot heile veka. Men det er fredagen som er the shit.
Det er fordi me har gleda over forventninga om laurdagen. Det er forventninga som gjer at me blir så glade og oppstemte.
Å ta frå oss forventninga er dårleg gjort. Eg har sjølv gjort det. For å oppfylla mitt eige behov for å overraska. For å tilfredsstilla mi eiga forventning.
Men så kjem laurdagen. Og då me veit det. At rett bak der, der er søndagen. Den lange dagen. Dagen før måndagen. Laurdagen blir ikkje det same som fredagen. Kvardagen er for nær.
Nett no fryktar eg verken søndag eller måndag. Det er er fredag, og i morgon er det laurdag og eg kan sova så lenge eg vil. Og det skal eg flaten meg gjere. Så skal eg stå opp, gå til far min, eta nokre skjever, drøsa om laust og fast, gå på butikken, sjå fotball. Det er laurdagen min.
God natt.
kvignes 