Mørket

Livet er forunderleg. Eg er ein av dei som alltid går rundt og reknar med at både den eine og den andre katastrofen skal råke meg. Eg tenkjer på brå død, sjukdom og ulykker rett som det er. Då bombene gjekk av i London i 2005, og søster mi akkurat hadde flytta dit etter sterk oppfordring frå meg, var eg sikker på at ho var sprengt i fillebitar då eg ikkje kom gjennom på telefonen til henne. Etter seks timar fekk eg stadfesta at ho slett ikkje var død, men at mobilnettet, ikkje søster mi, var sprengt. For ein lettelse.

Ein novemberdag i 2008 fekk eg telefon medan eg hadde engelsktime. Nummeret var ukjent. Eg gjekk ut på gangen og svara. Ein mann presenterte seg som sjefen til bror min. Han hadde ikkje kome på arbeid, og dei var bekymra for han. Det var ikkje likt han å ikkje møte på jobb utan å gi beskjed. Eg slapp alt eg hadde i hendene. Eg fekk fekk tak i søskenbarnet mitt i Oslo, og han sette avgarde til leiligheten til bror min. Eg ga beskjed om at eg måtte reise heim. Noko sa meg at noko var alvorleg gale. Eg var overtydd om at bror min var død. I bilen på veg heimover kjempa eg med å halda tankane vekke. Noko hadde sikkert skjedd som gjorde at han ikkje var på jobb. Likevel. Denne gnagande kjensla av at noko var alvorleg gale. 

Eit snaut år seinare skjedde det igjen. Oddvar sin sjef ringte meg og sa at nå var han ikkje å få fatt i. Sidan sist hadde han vore sjukmeldt, vore heime ei stund, for å så å reise tilbake til Oslo og starte opp på jobb igjen. Han hadde gått på ein smell. Slikt skjer. Folk går på smellar, og reiser seg att. Men no fekk dei ikkje tak i han. 

Denne gongen var eg heilt sikker på at eg aldri kom til å sjå bror min att. Brikkene fall på plass for meg. Han hadde teke livet sitt. 

Det viste seg at fasiten ikkje var mykje annleis. Han kom på nær mirakuløst vis frå sjølvmordsforsøket. Han kom heim. Han fekk seg arbeid på Finnøy, han bygde opp eit nytt liv. Han starta firma og byrja å halda føredrag om den nær fatale tida i Oslo. 

Eg hugsar godt dei gongene eg trudde søster og bror min var døde. Særleg den siste gongen. Då eg verkeleg var aldeles sikker på at no, no har det gått gale. Eg grøssar framleis ved tanken på kor nære det må ha vore at det faktisk vart slik. At han skulle dø frå oss. Det var som å stå på kanten av eit stup, og vera på nippet til å bli kasta ut i eit botnlaust, svart hav. Eit hav som ville vera altoppslukande og grufullt. Endelaust, svart, utan ende pinefult. 

Men eg vart ikkje kasta uti. Eg fekk berre eit glimt av det som venta. 

Natt til laurdag sat eg og spela med to kompisar. Den eine av dei spurte om eg hadde fått med meg ulykka på Austlandet, der to unge jenter låg på sjukehus etter ei stygg ulykke. Han visste at eg kjende søstera til ei av jentene. 

Søndag føremiddag døde Sara, søster til Maria Nelly. Ho vart berre 13 år. 

Eg har vore nær på å mista ein bror. Likevel er avgrunnen  mellom å nesten ha mista og faktisk ha mista så stor at det kjennest som krenkjande å skriva noko som kan oppfattast som ei kobling mellom dei to. Maria Nelly og familien hennar har opplevd det som må framstå som eit forferdeleg, verkeleg mareritt. Og eg har så inderleg, inderleg vondt av dei. 

Når eg høyrer om ulykker og liding, går det sjeldan inn på meg. Verdas vondskap har lita innverknad på min kvardag. Ingen hadde klart å stå oppreist dersom ein skulle teke innover seg alt det fæle som skjer. Tragedier skjer. Kvar dag. Over alt. No har det ramma ei som står meg nær, og mange med henne. Eg står på utsida, og kan ikkje førstilla meg kor grufullt dei må kjenna det. Dei har blitt kasta ut i det botnlause, svarte havet. Dei har blitt trykka ned i djupet, og eg kan ikkje forestille meg kor grufullt det må kjennast. 

Kvifor eg skriv dette? Eg veit ikkje. Men etter søndag føremiddag er det berre dette som kvernar i hovudet mitt. Om att og om att. Eg må få det ut. 

Det er berre så vondt, dette. Så alvorleg meiningslaust og frykteleg. 

Eg vonar familiane som er råka vil klara å koma seg tilbake på føtene. Klarar dei å reisa seg etter noko slikt som dette, er det ingen grenser for kva dei kan klara. 

Kvil i fred, Sara.