Øystein utfordra meg til å seia kva eg veit om Bergøyslekta. Dette kan jo bli spanande.

Øystein Bergøy. Han har ein bror, Odd. Odd går på Strand vidaregåande skule, og er ein meister til å skyta med gevær. Eg veit ikkje om han framleis er aktiv skyttar.

Far Per. Per er bonde. Trur han har vore aktiv i Senterpartiet.

Mor Berit. Berit er veterinær, og har berga meg ut av mange jurbetennelse-kniper.

Så byrjar det å røyna på. Han har ikkje fleire søsken? Har han ein onkel som heiter Peder, mon tru? Og ei tante som eg ikkje klarer å hugsa navnet på. Flaut. Og eit søskenbarn ved navn Torjus. Kanskje farfar hans heitter Torjus også, dersom han lever ennå. Eg er 75% sikker på dettte.

Og så har me tante Liv og onkel Per Gunnar. Liv er søstera til Berit. Og mor til fetter Jakob.

Så er der ei tante til som nettopp var med mor mi til Kamerun. Eg veit ikkje kva ho heiter.

Fleire onklar eller tanter veit eg ikkje om. Men dei finst sikkert.

Og så lurar eg på om eg gjekk på Misjonshøgskulen med eit søskenbarn av Øystein ein gong. Dersom han er i slekt med ei som heiter Lena som har studert u-land, har eg altså studert med Øystein si slekt.

Dette var særs skrale saker. Tre av ti poeng.

Då er tida inne for å leggja ut det fotografiske bevismaterialet frå turen vår.  Hulter til bulter. Nett slik turen vår var.

I dag har eg köyrt dritlangt. For lokalkjente, eller dei med god atlas: Me köyrte ut av Reykjavik og opp til Akranes. Der var alle barn kledd ut som djevlar, hekser, datamaskinar, tigrar, alt mogeleg ein kan tenkje seg. Kjetil fortsette sin jakt pa fotballstadionar, og fann IA Akranes sin stadion. Dei har vunne serien 16 gonger, og er ikkje noko kven som helst i islands foball. Dei forsvann inn i eit bygg, og da dei hadde vore vekke eit kvarter, matte eg forlate bilen og inn og spörje etter dei. Eg fann dei pa eit bortgjemt kontor med tre ansatte i klubben. Dei prövde Akranes-drakter. Og kjöpte kvar sin.

Sa kjörte me til Snefellsjökul. Det var langt. Rundt heile jökulen og ned og sag pa et fyr og klipper og lavastrand. Anbefales som utfluktsmal. Vakkert, majestetisk, hemningslaust.

Me fann ein liten by, Olafsvik. Der hadde dei fisk til middag. Eg takka ja. Tore ville heller ha TexMexburger. Er det mulig? Og er det lov? Eg og Anders hadde Monkfish. Det var svingodt.

Me reiste videre. I eit vegkryss rauk det opp til krangel mellom meg og Kjetil. Eg ville kjöre rake vegen til Reykjavik. Han ville ta den ikkje fullt sa rake og dessuten grusbelagte vegen som han meinte ikkje var skandalöst mykje lenger. Me reiste til Stykkisholmar (?) der ferja reiser til Vestarfjördir. Langt oppi der. Me var nödt til bensin og fylle, for bilen me har leigt drikk noko heilt vanvittig. Det byrja snö. Kjetil forlot sin tanke om grusvegheimkjöring. Heldigvis. Det snöa som berre. Me tilbake mot Reykjavik via Borgarnes der me lurte pa om me skulle bada eller ei. Anders hadde ikkje lyst til snöbading. Me droppa det. Badast skal det i morgon, i nasjonalbadet.

Tilbake i Reykjavik klokka 19.45 lokal tid. Me reiste i titida. Og me har ikkje hatt vanvittig med pausar. Kanskje halvannan time til samman. Me har med andre ord kjört bil i 8 timar. Eg har kjört. Eg legg ikkje livet mitt i hendene til Kjetil eller Tore.

Dette var dagens bulletin. Trur det er meir enn nok.

I dag kom me oss i heitur pottur. Me kjørte den vanlege ruta med geysir og Gullfoss, og enda opp i heitur pottur i det kommunale badet i den ganske vesle byen Selfoss. Islands meierihovedstad. Me fann ut at ein blir slakk og dårleg av meir enn ti minutt i den heitaste av pottene. Eg hadde verkeleg aldri trudd eg skulle lika å bada.
Ellers er det verdt å nevne at Kjetil har slått foten sin.

Dag 1 i Reykjavik. Me kom i gðr kveld. Bestilte pizza til leiligheten vðr, og var mette og nögde i tolvtida. Dð gjekk me ned til byen. Eg var sðpass trött at eg ikkje vekk lov ð vera med Tore og Kjetil lengre dð klokka var to, og mðtte gð heim med Anders som er sjuk. Eg vakna av det et trudde var tredje verdenskrig i halv sekstida. Det var ikkje krig. Det var Kjetil som snorka. Eg heiv Tore si pute og dyne pð han. Det virka ei lita stund. Eg ringde Tore og sa kvar han kunne finne soveutstyret sitt nðr han kom heim. Like ettpð kom Tore. Klokka ni fekk eg ikkje sove lenger, og byrja sjð film. Klokka elleve stod eg opp og tok ein dusj i islandsk illeluktande svovelvatn. Sð gjekk eg ut i byen. Vandra langs havna, oppover gatene og heilt til slutten av 101 Reykjavik. Trur eg. Eg ðt frukost pð ein særs brun kafe. No er eg pð veg heimover igjen. Eg tippar ungdommen söv ennð. Og blir sure nðr eg ikkje har kjöpt frukost til dei.

Dette innlegget er nok for dagboksk til at Knut likar det, men sidan det er frð Reykjavik er det kanskje lov?

I dag reiser eg til Oslo. Klokka 15.30 set eg meg i bilen og kjører over fjellet. Då har eg ferie. Då er det hugnad.

I morgon reiser eg til Island. Det blir kaldt. Det blir mørkt. Det blir lite mat. Me skulle heller reist til Syden. Men me skal ikkje dit. Me skal til Island.

Eg har tatt bestemmelsen om å ikkje ta med pc på tur. Det blir for kave. Og så får eg ikkje fri. For har eg pc med meg, må eg inn og sjekka mail. Jobbmail. Eg må inn og flikka litt på nettsider. Eg får ikkje fri. Eg drit i pc og ser om eg klarer ei veke utan.

Dette betyr sjølvsagt at blogg-oppdatering blir særs sporadisk.

På gjensyn etter vinterferien. Då med friske Island-bilder av ein bleik Tore Sevheim i svovelvatn.

To dagar til eg reiser til Island for å setja meg i heitur pottur. Eg skal til og med kjøpe meg ei badebukse. Eg som hatar å bade. Eg skal bada til eg blir blå i trynet. Eller blir ein kanskje raud når ein badar i svovelvatn?

Uansett. Eg har fått blåmerke på magen. Eg skulle måke snø av fotballbanen i går. Me bruker svære snøskuffer. Plutseleg hang den seg opp i kunstgraset og kjørte seg rett inn magen min. Stort blåmerke. Ser veldig dumt ut.

Men me fekk vekk snøen. Som hadde smelta vekk i dag uansett.

Medan me ventar på vinterferien, må me ha ting å gjera som gjer at tida går fortare.

Eg sit på skulen. Eg har tilsyn i dag, så då går tida ganske fort av seg sjølv. Å ha tilsyn på Lundeneset inneber for meg følgande ting i dag:

1. Gå på middag og passa på at ungane ikkje hiv ting på kvaradre.

2. Låsa opp biblioteket.

3. Fotballtrening.

4. Kvelds. Passa på at ungane ikkje et ting dei ikkje har lov til.

5. Drøse med folk.

6. Gå og snika til meg nokre middagsrester.

7. Ringe legevakta fordi nokon har skada seg på stadig nye måtar.

8. Låsa og sørga for at alle er der dei skal vera.

9. Leggja meg og vona eg ikkje vert vekka av telefon eller andre vonde ting.

Daniel har bede meg om å skriva om Fogn. Sidan Daniel er ein god mann, tek eg oppmodinga på strak arm. Om han kjem til å lika det eg skriv, er ei anna sak. Eg veit faktisk ikkje om dette blir positivt eller negativt. Eg skal uansett prøva å gjera det kronologisk.

Fogn kom inn i livet mitt gjennom ferja, sjølvsagt. Fogn var første staden ferja gjekk til på veg til byen. Det gjekk mange år før eg gjekk i land. Eg trur eg hadde byrja på ungdomskulen, og at det var fotballen