Tidlegare rosablogg frå eit roleg vestlandsliv. No sporadiske forteljingar når det sømer seg.
Eg får heile vegen oppmodingar (rett nok berre frå søskna mine) om å legge ut bilete
frå jul og slikt. Så her er nokre. Dei som ikkje veit det, men vil vita kven personane på
bilda er, får berre spørja. Er det forresten lov å legge ut bilete av born utan å spørje
foreldra? Dei har jo kledd seg ut, trass alt.
Dette er ei frustrasjonsliste. Over ting som burde blitt gjort, men som eg ikkje ser føre meg at let seg gjere før eg blir tvungen til det.
1. Bli kvitt gamlebilen. Dette var lenge ei ukomplisert oppgåve. Den hadde skilt. Den starta. No har han ikkje skilt. Og vil ikkje starta.
2. Drenere oppkjørselen min. Når det regnar, samlar ein innsjø seg opp. Når den går over kanten, lagar den ei stygg grøft nedover vegen. For å få reparert dette må eg grave. Neppe aktuelt før til våren.
3. Plante hekk. Heile øya ser rett inn i stova mi. Dette er ikkje alltid heilt topp. Men det er aller verst for dei som er uheldige og overnattar i stova.
4. Fått eit skikkeleg feste til tv-antenna mi slik at eg slepp å plage dei eg bur med kvar måndag kveld for å få fininnstillinga i boks.
5. Reparere persienna på soverommet som det ikkje går an å dra opp.
… du kanskje ikkje visste om denne
mannen:
Det hender at eg vert utfordra. Som regel bryr eg meg ikkje om det. Andre gonger bit eg på agnet, og då den tidlegare omtala Kvitveis utfordra meg til å blogge om fem ting mange ikkje veit om meg, tok eg sjølvsagt utfordringa.
Eg er fast lyttar av Verdibørsen og Språkteigen. Desse lastar eg ned i iTunes og høyrer på medan eg køyrer til ferja torsdag ettermiddag.
Eg har vore på pilegrimstur til ei lita øy nordvest i Skottland.
Eg har framleis merke på venstre lår etter at eg skar meg på metall på den gamle snekka vår, Griffen.
Eg blir uvel og rastlaus når eg ikkje har vore i London på eit halvt år.
Eg har ein gong reist til London eins ærend for å meg dame. Skjebnens ironi vil ha det til at båe mine søsken har hatt suksess på kjærleiksfronten i denne byen. I motsetning til meg.
Eigentleg burde eg vel ha kome med ei oppsumering her. Av 2006. Men det orkar eg ikkje. 2006 er forbi. Eg verkar etter å skrive 2007 for første gong. Der. 2007. For eit år det skal bli.
Eg vil ta eit fotografisk tilbakeblikk på juleferien. Dei som ikkje tykkjer det høyres interessant ut, kan heller gå hit og sjå på biletet av då Kjetil fekk mandarin kasta på seg på riskremfest 2005. Eg har ledd og ledd av dette biletet denne jula.
Over til andre og meir ferske bilete:
Tommen. Tommen var på Finnøy. Tommen. Denne mannen som eg budde med i Stavanger i nesten eit år. Denne mannen som trudde Gud sendte han pengar kvar månad, medan det eigentleg var eg som sette inn pengar for husleige. Denne mannen som serverte komle i bryllupet sitt. Eit gledeleg gjensyn.
Oddvar bror min i Oslo som frekk julenisse. Han kledde seg ut og gjekk ned og skræmde naboungane.
Bryllup! Søster mi gifta seg med Even. Det var ei særs stor dag. Eg fekk trua på kjærleiken.
Nyttår! Tore veiftar med stjerneskudd. Ein hyggeleg kveld på Kindingstad.
Kjetil viser fram munnsåret på leppa si. Det er godt synleg mellom fingrane hans.
No får me vona at dette er med på å bidra til at eg havnar på reiereiers oversikt over lesbare bloggar. Han bør snart vera nøgd. Eller skal eg måtte legge ut bilde av han sjølv og barnet hans først?
Første juledag. Oddvar og Dorrit er reist til Stavanger for å gå i familieselskap. Me skal ha besøk av Solveig og Olav. Ei kalkun skal etast opp. Ute er det eit vær som ein ikkje skulle tru eksisterte lengre. Sola skin. Det er åtte-ni varmegrader. Snøklokkene vil opp. Ein har vore til kyrkje, og har denne gode kjensla det gir å ha vore til høgmesse på ein høgtidsdag.
Jula har til no vore gild. Eg skal illustrere med eit par bilete. På fredag snudde sola. I gamle dagar vart dette feira med mjød og ofring av hestar. Mest truleg føregjekk dette også på Nordre Vignes. Det er lenge sidan den siste hesten flytta frå gards, og me måtte difor ta til takke med å spidde julepølser på pinnar. Men du kor gildt det var! Me avslutta kvelden med å synge Viking- og julesongar runt bålet. Så gjekk me heim.
Mulig Bjørnar Bleie vert overeksponert på desse bileta, men det får så vere. Han har knapt nok vore nevnt på bloggen før, og fortener sin augneblink i lyset frå blitzlampane. Fleire jole-bilete frå Finnøy dukkar noko opp utover romjola.
Då nærmar kalkuna seg. Ein vakker dag, dette.
NB: Eg har fått ein juleduk og ein juleløpar til jul. No skal det pyntast.
Veldig lenge sidan forrige mat-blogg, og no som det nærmar seg jul vil eg seie at det er på sin plass at eg gir tips til eit alternativt julemåltid. Rett nok er lam involvert, men ein del andre juleingrediensar manglar. Men du så godt.
Eg testa dettte her ut på eit test-panel på fredag. Dei var nøgde.
Ein tek eit lår av eit lam. Tin det opp dersom det er frose. Eit lammelår treng noko nær eit døger på å tine i kjøkkenbenktemperatur. Ta så ein liten, skarp kniv. Skjær av alt av bein. det er tre hovudbein på eit lammelår. Før kniven langs beinet, og ta ut eit av gongen. Då får du til slutt eit tjukt stykke kjøt dersom du legg det saman. Skjer så litt i kjøtet slik at det blir to ganske like stykker. Strø rike mengder salt, pepar og rosmaring på den eine sida. Ta så to kvitlauk. skrell, og kløyv i ganske store bitar. Legg kvitlaukane oppå resten av krydderet. Ta den andre delen av låret og legg oppå. Finn fram hyssing, og surr steika godt saman.
I mellomtida har du varma opp omnen til cirka 175 grader. Sett inn steika eit par timar. Dersom søster di ikkje knuser steiketermometeret rett før steika skal i omnen, kan du gjerne gjere deg bruk av eit slikt instrument.
Skrell så eit ønska antall poteter, kålrabi, gulrot, rotselleri, jordskokk etc og skjær i små firkantar. Ta ein fem-seks kvitløk og skrell av fedda. Hiv heile fedd oppi ei ildfast formn saman med dei oppkutta rotgrønnsakene. Hell på olivenolje. steik i ca. tjue minutt ved 200 grader.
Når steika er cirka ferdig, tek du ho ut av omnen. Medan den kviler, kan du steike grønnsakene.
Ta så eit par sitroner, og rasp av skallet. Hakk opp ein persilledusk og bland saman med sitronskalet og ein fire-fem finhakka kvitløksfedd. Trykk det oppå steika, og sett inn i omnen femten, tjue minut til.
Steikekrafta tek du i ei gryte, saman med ein pakke Snøfrisk og ein boks Creme Fraiche. Det vert ein framifrå saus. Spe eventuelt på med litt buljong.
Såh. Spring og kjøp dykk eit lår.
Det er natt ute, eg er i huset mitt og har vore hjå naboane mine og ete alskens mat som eg ikkje var førebudd på at eg ville få servert. Det er alltid kjekt når ein får meir enn ein forventar. Og eg er velsigna med gilde naboar.
Netter er strengt tatt ikkje ei god tid å blogge på. Ein veit aldri kva ein kan koma til å skriva. Kanskje det beste hadde vore å gjere som min faste blogg-kommentator L – som snik seg som ein mystisk, anonym skugge rundt på nettet på Kvitveis-sida si. Kvitveis sin blogg er heilt fantastisk. Her har me eit menneske som veit mykje om viktige ting i livet. Smerte, glede, venskap og kjærleik. Som mislikar Frp og nyttar hovudmål som kommunikasjonsmetode. Og likevel – etter å ha lese bloggen hennar har ein ikkje peiling på kven ho er. Beundringsverdig. Og mystisk. Og litt frustrerande.
Men eg kan ikkje gjere som Kvitveis, eg har søsken som vil bruke alt eg skriv mot meg på dei nært foreståande famileselskapa. Eg lyt halde meg til tema som ikkje vekkjer uønska reaksjonar hjå tanter og anna slekt.
No som det er natt, dukkar stadig nye behov opp i denne boligen min. Tre ting eg MÅ skaffe snøggast råd:
– Rørslevàr sensor til lyset i trappa
– Hyller og skuffer i skapa på soverommet
– Ei planmessig kunstnerisk utsmykking i første etasje av huset
Alt dette får høgste prioritet etter jul.
I dag vart eg forresten merksam på ei heilt ny problemstilling. Eg var på butikken, og der sat Else-May og selde juletre. Ho spurde om eg skulle ha. Eg vart heilt satt ut. Skal eg ha juletre? Forventar Finnøy-samfunnet at eg skal ha juletre, og pynte huset mitt til jul?
Eg har ikkje lyst! Eg fekk rett og slett litt panikk, der eg stod i butikkdøra. Eg sneik med unna ved å seie at dersom eg bestemmer meg for å kjøpe tre, skal eg kjøpe av henne. Men eg kan aldri tenkja meg at eg kjem til å kjøpe noko tre. Eg eig to ullhjarte og ein engel. Det er alt eg har av julepynt. Og det er eg komfortabel med. Er det sjukt?
Korleis klarer dei å rekne seg fram til at det blir "rekordjulehandel i år igjen"? Sender alle butikkane i landet inn oversikt over kor mykje dei sel for kvar dag i desember til ein stakkar som sit og slår alt inn på ein kalkulator for så å sende melding ut til avis-redaksjonane om at "nå handler folk som aldri før, dere"? Eg er ingen økonom, så det er mogeleg hobbybonde-journalistøkonomen på Sevheim kan fortelle meg litt meir om korleis dette fungerer.
Eg har iallefall ikkje bidratt til å dra presangforbruket opp. I år har eg til og med byrja å laga presangar. Rett nok ikkje noko sløyd- eller håndarbeid, men likefullt. Eg har det ganske roleg på julegåvefronten, heldigvis. Men eg prøver å leggje litt omtanke i dei.
Sist gong eg laga julegåve til bror min gjekk det så gale at akkurat det prosjektet er gravlagt for alltid. Han får noko som kostar pengar og ikkje tid. Det er det einaste kjærleiks-språket han forstår.
Eg er hjå Marit og Terje. Me skal lage julekaker. Sidan mine søsken ikkje tek seg tid til å reisa heim for å delta i denne aktiviteten, tek eg som odelsgut ansvar for krumkakene dette året. Eg har sett som betingelse at Terje klyppar neglene sine før han får lov til å rulla kaker, så slapp av alle som skal heim til jul. De vil ikkje finna rester av stut i julebaksten.
Men det eg skal skrive om her no er været. Det stormar. Det bles. Veldig. Og eg skal ut på ferjetur i dag. Ein time og førti minutt med ferje over Nedstrandsfjorden. Det vil bli veldig interessant. Så det eg lurer på, er om nokon av de som les bloggen min har forslag til kva eg skal gjera på ferja, sidan min faste avislese-aktivitet mest truleg blir vanskeleg å gjennomføra. Kom med forslag.
No er det krumkakebaking.
kvignes 