Her kjem eit lite bildesamansurium frå Bergenshelga. Det er stort sett dei same personane som går att på bileta, noko som viser min noko avgrensa sosiale omgangskrets der oppe.

Bjarne Håvard på tjueniårsdagen sin. Han inviterte på pizza og vatn. Særs triveleg.

 
Etter at me hadde feira Bjarne Håvard, her flankert av Kjettaen, måtte me ut og ha det gildt. Og gildt vart det. Me var på quiz, etterpå gjekk me i 25-årsdag til ei dame ingen av oss kjente. Utanom Torben.

Og her er Torben i 25-årsdag. Også han er flankert av Kjettaen

Eg har fått mykje ufortent peppar for hovudplagget eg har på meg på dette biletet. Det er ei ekte ghetto-hue som Bjarne Håvard kjøpte til meg i Chicago for nokre år sidan. Og når eg no har byrja å gå med ho, er det ikkje anna å få enn kjeft. Utanom frå Bjarne Håvard, sjølvsagt. Han hyllar meg og badehetta mi.

Strengt tatt var alle desse bileta frå laurdagskvelden. Søndag var me på kino og såg Borat, samt nytta oss av gåvekortet me vann på quiz kvelden før. Eg var innom herr og fru Haukalid og såg fotball, og me var altså på Borat-film etterpå. For ein film. Berre så synd at mange likar filmen på totalt feil grunnlag.

Måndag kveld var me på Opeara-quizen, der me tok ein for oss sjokkerande sterk andreplass. Opera-quiz er eit godt tiltak som eg kjenner eg misunner alle som bur i Bergen for.

Tysdag jobba eg heile dagen med diverse Ryfylke Livsgnist-relaterte saker, og i dag bar det tilbake til Lundeneset. I morgon skal eg heim til huset mitt att. Så får me sjå om det er noko att av vegen min som var halvvegs vekkrunnen då eg var heime sist.

I morgon reiser eg til Bergen. Eg skal på kurs på Kongshaug fram til laurdag. Det er betre å reisa til Kongshaug enn til Vestborg, der me var på  kurs for fire år sidan. Då humpa me oss oppover Vestlandet langs fjordtarmar og bratte brekker i ein liten buss som berre hadde varmeapparat framme. Eg og kokka på skulen vår sat i baksetet og hutra i tolv timar. No skal eg køyre eigen bil, og det er langt å føretrekkja.

Ettter at kurset er ferdig, tek eg meg nokre feriedagar i Bergen. Bergen er ein gild by, med mange gilde folk. Eg trivst rett og slett der oppe. Sjølv om det er vått og bratt. Dette kan sjølvsagt ha si årsak i at Bergen husar ein talrik Finnøy-diaspora. Vonar me får til ei samling ein kveld.

Ellers har det siste døgeret lært meg nokre lekser i livet. Som til dømes at det er stor forskjell på å kjøpe og selge aksjefond. Når du kjøper, går pengane ut av kontoen. Når du sel, kjem dei inn. Når du så kjøper når du eigentleg hadde tenkt å selje, kjem du opp i store likviditetsproblemer. Og må ringje rundt til diverse kreditorar for å forsikra dei om at dei skal få pengane sine om tre dagar, når du har fått sett nettbanken i revers.

Eg har og lært at eg må bli betre til å sjekke lista over kva tid eg skal ha tilsynsvakt. I går fann eg det ut då internatleiaren vår smilande kom bort til meg og ga meg lista over dagens tilsynsgjeremål. Klokka kvart over tre. Så då vart det ein dag med opplåsing av rom og snylting på elev-steikte vafler.

Kva er det med dette ordet søt? Kan alt vera søtt? Det verkar slik. Dersom du er jente. Om du er gut, er det ikkje så mykje som kan vera søtt. Jenter kan vera søte, men er mykje oftare bra, snege, gilde eller flotte. Ellers er søt for gutar kun brukt om smak. Mat, rett og slett.

Ikkje slik for jentene. Det er ikkje grenser for kva som kan vera søtt. Gamle par som dansar på TV er til dømes søte akkurat no, dersom me skal tru ho eg sit i same stove som. Eller det kan vera eit insekt. Ein snegl. Ei bok. Eit bord. Ein bil. Ei flaske. Berre det er lite nok. Det verkar som om alt som er lite, er søtt. Det er lite, ergo er det søtt. Er ikkje dette i overkant rart?

Og dette med kva menneske som er søte. For gutar betyr ei søt jente ei jente ein finn tiltrekkjande. Enkelt og greit. For jenter er ikkje eit søtt menneske nødvendigvis noko ein føler seg tiltrekt av. Nei. Og kanksje heller stikk motsett. Den gamle mannen på sjukeheimen. Han kan vera søt. Dersom han ser stakkarsleg nok ut, og har store, spørjande augo. Ungdommen som står på døra di og lurar på om du skal kjøpe kaker til inntekt for skuletur. Christian Borch. Eg forstår ingenting av dette.

Skjønn skal eg ikkje ein gong starta på, det ville teke heile natta.

Eg har blitt oppfordra til å legge ut fleire bilete. Dette er eit kjekt eit frå i sommar.

Me var ute i holmane ein vakker sommarkveld. Kjetil treiv øksa, og løfta ho bak hovudet til Svein. Eg knipsa.

Sjekk: http://www.dagbladet.no/kultur/2006/11/06/482009.html

Og kven kan seie at verda ikkje går framover? No er me kvitt eit drittprogram, så får me vona at Dorthe S er neste som får fyken.

Ein gledens dag!

Også på grunn av dette:

10. februar 1990. Dei fleste av elevane mine var ikkje fødde på det tidspunktet. Eg sjølv gjekk i åttande klasse. Så lenge sidan er det at Tottenham slo Chelsea sist. Før mi tid, rett og slett. I går skjedde det endeleg. Og Viking klarte seg. Stor glede.

Bilder frå Oslo-turen. Tre stykk, faktisk.

Oddvar viser fing, medan eg tek ansvar og får eit bilete av den lukkelege ungdommen ut på internett. Dette frå Oddvar sin leilighet. Legg merke til den frekke singleten hans.

Oddvar oppførte seg fint i møte med elevane mine, han skjelte berre to av dei ut for manglande manerer. Her er han med to finnøybuar og ein fognabu.

Kafe-liv høyrer med i storbyen. Dei tre på biletet forbarma seg over meg då eg hadde eit par timar utan noko å gjera. Det var hyggeleg på Tullin's Cafè, sjølv om dei har ein utruleg irriterande apostrof–feil i namnet sitt.

Då var det Oslo-tur neste. Med klasse 1ST og 1ME på Lundeneset. Me skal køyre buss. Me skal ha det gildt. Me skal på Stortinget og på vitjing i NRK. Me skal ut og ete pizza. Alt dette for at skrikarungane skal få ei kjensle av at me "gjer någe kjekt". Sjølvsagt er det berre tull. Fakta er jo at dei får mykje mindre fritid i Oslo enn dei ville fått dersom me var heime. No må dei sitja ni timar i ein trang buss. Dei må sova på seksmannsrom på vandrerhjem. Dei må risikera å bli klubba ned på opa gate av hissige austlendingar. Dei får knapt nok tid til å gjera anna enn å vera med på program me har tvinga dei til å vera med på. Og alt dette blir merka som "kjekt" berre fordi det skjer i Oslo.

Som om ikkje alt dette er nok, risikerer eg at dei treff bror min og blir tuta øyro fulle med pinlege episodar frå barndommen min. Sjølvsagt vil mesteparten av dette vera fabrikert, men når du er 16 år og trur at alt vaksne folk seier er sant, blir elevane mine enkle offer for bror min sine kommunikative selgar-triks.

Dette kan bli smertefullt.

Så har det skjedd, det som eg vel eigentleg har visst at måtte skje. Elevane mine har byrja å lesa bloggen min. Eigentleg er eg litt imponert over at dei gir seg til kjenne, og ikkje smug-les bloggen for så å bruke noko dei har lese der mot meg i ein for meg pinleg situasjon. Men eg skal ikkje gi dei det dei vil ha. Eg kjem ikkje til å koma med avsløringar frå det indre liv i kollegiet på Lundeneset, og eg kjem ikkje til å avsløra kven av lærarane som ikkje er flinke til å leggja ned dosetet på personal-toalettet.

Eg har tilsyn i helga. Det har eg ikkje hatt sidan mars månad, og eg gløymer alltid ut den spesielle kjensla det er når ein går åleine ute på kjøkkenet og vaskar lapperøre opp opp frå golvet. Eller ligg på alle fire inne i matsalen og med berre hendene skrapar opp ei brunostskive som nokon har knegt ned i golvet. Det er fint. Det er meiningsfyllt. Eg får litt av den same kjensla som då eg var med på turist-guiding på Finnøy og fekk applaus frå førti åtti år gamle damer etter endt arbeidsdag. Som tilsyn føler ein verkeleg at det betyr noko at ein er der. Kven skulle ellers laga lappar og kjefta på dei som sneik i køen?

Og så likar eg det forutsigbare i helgetilsynet. Eg veit kva som skjer. I morgon kjem eg til å sove heilt til eg blir vekka av ein telefon der noko treng å få låst opp gymbygg eller datarom. Det plar skje i ellevetolv-tida. Så reiser eg inn til Ølensvåg og kjøper dagens aviser. Dei les eg etter å ha ete graut og drøst med ungdommen. Når eg er ferdig med avisene, er det tid for tippekamp. Så står kvelden for tur med eit eller anna arrangement – i morgon skal me ha quiz – og så lagar me  til kveldsmat. Så er den dagen over. Søndagen er om mogeleg endå slakkare. Då skjer eigentleg ikkje noko særleg før middag. Etter det blir det å bita negler gjennom Rosenborg-Viking, før me skal ha møte klokka åtte. Så er helga stort sett over.

Og så lenge det er snakk om ei helg i halvåret, gjer det ikkje noko om det vert litt keisamt frå tid til anna.

Ellers ringde bror min meg i dag. Han var reist til Paris med si kjære Lise. Og han hadde tasta inn feil kode på mobilen sin tre gonger. Alle veit kva som skjer då. Eg måtte ringja kundeservice og ordna ny PUK-kode til han. Og han seier at han aldri ber meg om noko? Dersom eg i tillegg klarer å fiksa det trådlause nettverket hans når eg skal til Oslo neste veke, står han i djup gjeld til meg.