Eg er totalt kaka, og dette er grunnen: For tredje år på rad gjekk eg til Preikestolen. Ein heil gjeng frå Lundeneset tok turen. Gildt!

Makne og Maria på myra.

Rette etter denne plankekjøringa kjem det ei svær ur.

Når ein kjem opp ura, er ein sliten og trøytt.

Oppe! Galningane på kanten er mine folk. Eg skjelte dei sjølvsagt ut, alle som ein.

Andre tur på ei veke med LIvi – Paris sist veke, Preikestolen nå. Kvar skal me hen neste helg, spør bare eg.

Det som er facinerande med å koma opp på Preikestolen, er at alt er klinisk likt som før. Alt anna forandrar seg. Ikkje Preikestolen. Her ser det likt ut som det har gjort dei siste 10 000 åra eller noko.

Det drikkes.

Dette lille lyset mitt, det skal skinne klart.

Kule damer.

Maria var på Preikestolen for første gong, og sa seg nøgd.

Makne og Maria. Flotte mennesker.

Maknoen hadde ei eiga evne til å finna gode sitje-steinar.

No er eg svært trøytt. Og har vondt over alt.