Eller iallefall lokalen. Eg ser føre meg far min. Vaknar klokka seks, høyrer lokalnyhetene før han søv ein halvtime til utan å ha høyrt noko særleg etter kva dei sa. Det vanlege. Ferjeruter, biskopar, sakna personar i fjellet.. Klokka halv sju høyrer han nyhetene igjen. Tre personar sakna i Etnefjella. Faderen smiler. Idiotar som ikkje veit kva dei driv med. Kjem vel til rette utpå dagen kalde og våte. Klokka sju høyrer han nyhetene for tredje gong før det endeleg er på tide å stå opp. Framleis sakna personar. Han tenkjer. Har han ikkje ein son der oppe ein stad som ein sjeldan gong kan finna på å gå til fjells? Men han var vel aldri ute i det hendelses været som var på tysdag ettermiddag og kveld? Slett ikkje. Han sat nok inne med dataen. Heilt sikkert.
Men nei. Sonen var ute og gjekk. Han og to medfinnøykommunerar frå Lundeneset. Dei skulle på fisketur ein ettermiddag. Rekna eigentleg med å vera tilbake i åttetida eller noko. I god tid før det vart mørkt. For det skulle jo berre ta ein halvtime opp til dette vatnet, sa den lokalkjende som tipsa om stor aure og framkommeleg terreng.
Framkommeleg var det. Men det tok halvannan time. Og bles og regna gjorde det. Stemninga var ikkje akkurat ekstatisk. Før den første auren var på land. Større aure har eg aldri fått. Fleire beit, men ingen ville på land. Og då klokka var kvart på åtte måtte me byrja på heimturen.
Me var heilt sikre på at me måtte ha gått feil sidan det tok så lang tid opp. Og me meinte å ha sett ei demning det gjekk an å ta seg over eit stykke vidare innover. Det stemte forsåvidt. Men demninga viste seg å vera mykje lenger inne enn me trudde, og vegen slutta der demninga byrja.
Så var det dette med ingen skam å snu. Skam er ein ting. Litt skam skal me alltids tåla. Men vissa om at snuing ville medføra over to timars marsj gjorde at me gjekk vidare. Ikkje lenge etter innsåg me at det valet kunne føra til at me måtte finna oss ein stor stein, leggja oss i hamburgerstilling, og vona på det beste. Det vart mørkt, det dogga på brillene, det var i det heile ei lite triveleg stund der oppe på fjellet. Då me var i ferd med å vurdera å ta telefonar til folk som driv med henting av idiotar som ikkje finn vegen heim, såg me eit lys. Lyset var frå ei hytte, og me trudde me var berga. Problemet, som det så ofte er på fjellet, var at mellom oss og hytta låg eit vatn. Eit langt vatn. Me måtte gå rundt. Og rundt gjekk me. Det var heilt mørkt, klokka nærma seg ti. Dei siste metrane til hytta, som me av ein eller annan grunn fann tilbake til på rett side av vatnet, var utruleg vonde.
Eg var førebudd på hytteinnbrudd, og hadde allereie funne ut at eg ikkje hadde hatt råd til å erstatta knuste vindauge. Difor var eg i gang med å lura på kva stad eg ville stukke unna ein nøkkel om eg var hytteeigaren.
Vel framme ved gledens hytte, fann me ut at me saktens hadde sett ho før. Tidlegare på dagen. Og der låg vegen. Som gjekk ned til bilen. Me ropa, me hoppa, me song. Og me brølte. Så gjekk me ned til bilen, kjørte til Etne, åt kebab og drakk brus, før me ankom Lundeneset 22.55 ettter ein tur noko utanom det vanlege.
Kva har eg så lært av dette?
– Stol aldri på nokon når det gjeld avstand
– Regnklærne mine er svært gode og tette
– Å fiska i regulerte vatn øydelegg litt av naturkjensla
– Aldri undervurder attenåringar når det gjeld å ta med seg halvannan liter cola over alt, til glede når det trengs mest
– Ein får ikkje sove etter ei slik utladning. Dersom eg tek føtne i ei anna stilling enn eg har dei no, høgg krampa til med ein styrke eg aldri har kjent før.
Men hovudsaka her er sjølvsagt: Ny pers i aure i dag. Hoh.
kvignes 