Lenge sidan forrige kvardagslivspost – her kjem ein for folk som er ekstremt spesielt interesserte.

Det er jo påske. Og fridagar. Og lysare tider. Me får høve til å gjera andre ting enn me gjer til vanleg. Det er fantastisk. Og det har blitt utnytta til fulle i dag.

I utgongspunktet irriterer det meg at eg vaknar tidleg når eg har høve til å sova lenge. Men det fører mykje godt med seg. Me kjører litt bilder.

Dette er strengt tatt frå i går – men det illustrerer gilde ting ved påskehøgtida. Oddvar er komen heim. Kvelds med familien. Rett nok reiste Oddvar att i dag tidleg, men han kjem tilbake i morgon, med mormor og greier. Mors horn til høgre.

Nytting av dag. Eg og Anders kjørte ut til Vignes og henta ein tilhengar med gamle drivhusmatter.

Me tok så og påførte desse mattene på hekken min. For å sikra voksteren og pynta litt opp. Mest truleg kjem alt til å regne vekk. Naboen min – som er hageguru – meinte det ikkje kom til å regne vekk. Det kom nemleg til å blåse vekk. For det kom til å bli for tørt. O lykke.

Enn så lenge ser det bra ut. Legg merke til polvottane.

Sjølvportrett.

Grusrydding. Stor innsats frå Kjell M, Anders og Tore.

Utan gamletraktoren hadde det ikkje blitt gjort mykje i dag. Takk, MF135.

Vel utført dugnad.

Dette er diverre det einaste bildet eg tok på sesongåpninga av krokket. Anders vann då han klarte å slå seg sjølv på pinnen etter å ha klinka alle. Ein stor prestasjon.

Og no byrjar dei raude dagane. Då skal me få lov til å kvila. Takk.

Eg kom meg til Sola etterkvart på måndag. Flyet landa klokka 0015. Eg hadde med andre ord god tid på meg til å nå halv to-ferja. Då ville eg vere på Lundeneset kvart på tre, og dersom me skal vera heilt ærlege og det skal me, må me jo, når alt kjem til alt og det kokar ned, innrømma at det ikkje alltid er slik at me søv på det tidspunktet om me så har vore i posisjon til å leggja oss klokka ti om så var. Så eg såg ikkje så mørkt på situasjonen. Dessutan likar eg å køyra bil. Dessutan er dei to timane det tek meg å køyre til Lundeneset frå Stavanger nesten ikkje for tid å rekna lenger, eg kan vegen ut og inn og den einaste faren eg ser er hjort i vegen og folk som køyrer i fylla.

Men det er klart. Når eg hadde klart å vende dette negative til noko positivt – eller i alle fall på grensa til nesten ikkje negativt – måtte det skjære seg.

Eg fann ikkje bilen min att. Den var borte. Vekke. Forsvunnen.

Eg var ganske sikker på at eg hadde bilen på flyplassen, ettersom eg hadde nøklane i lomma. Og eg var ganske sikker på at at eg var på rett parkeringsplass også. Det var ein Seinfeld-augneblink. Eg hadde parkert vekk bilen min. Eg tråla. Eg leita. Eg brukte trikset eg hadde lært i Radioresepsjonen – det med å bruke hovudet som signalforsterkar for nøkkelknappen. Eg stod og trykka på låsoppknappen medan eg trykka nøkkelringen mot hovudet mitt. Eg vonar dei som såg meg høyrer på Radioresepsjonen, og på den måten nikka anerkjennande heller enn rista oppgitt på hovudet over denne tosken med nøkkel trykka mot hovud.

Uansett virka ikkje trikset. Ubrukeleg triks, vyrde resepsjon. Det er i naudsitasjonar som denne at slike triks skal vera til hjelp. Meg førte det berre til audmjuking for.

Ein halv time gjekk eg rundt og såg på bilar. Klokka var kvart på eitt. Eg hadde gått att og fram i rekkene fire, fem gonger. Eg innsåg at bilen min var fjerna – mest truleg fordi eg hadde hatt innbrot i han. Eg byrja å tråla det underbevisste. Kva hugsa eg av omgjevnadane rundt meg då eg parkerte. Eg hugsa mørke bilar. Det var alt. Eg ringde Kjetil for å klaga mi naud.

Det einaste eg no kunne gjera var å gå bort til parkeringshuset og spørja kvar det innbrotne vraket av ein bil befant seg. Eventuelt få dei til å køyra meg rundt.

Det var då eg såg det. Parkeringsplassen hadde ein liten avstikkar, bort ein smal veg over ein hump. Som ein blindtarm. Kanskje me hadde noko her? Eg gjekk bort. Eg trykka som ein galen på låsedingsen for å få bilen til å signalisera at han var her, han hadde ikkje funne på noko tull. Ingenting skjedde. Men eg såg bilen. Eg såg bilen. Det var som å treffe att ein du trudde var død. Eg trudde ikkje mine eigne augo. Der var han. Men nøkkeltrykkaren virka ikkje. Men eg fekk låst opp, og eg kom meg inn i bilen. Førtito minutt til ferja går, dette går bra, guten min. Du klarar deg.

Fram med kredittkort, ned med vindu, betale parkering.

Så botnalaus irritasjon.

For bilen min er lunefull. Den verste luna er at dersom ein ikkje stansar vindauga før dei er komne heilt ned, går dei i ein slags vranglås som kan vare i timesvis. Og i mitt kav med betaling og konsentrasjon om ferjenåing hadde eg lete vindauget smekke seg heilt ned i bildøra. Og der ville det bli verande.

Eg køyrde gjennom Rennfast på moped då eg var 17 år. Det var ikkje spesielt triveleg, og eg trudde eg skulle døy av eksosforgifting.  No måtte eg køyre med åpen bil gjennom to tunnellar. Med full varme på.

Eg ringde mor mi som var i utlandet for å klage mi naud. Mor mi fekk latterkrampe i telefonen. Eg vurderer å tilgi henne dersom ho har kjøpt noko fint til meg.

Eg slit. Eg sit på Gardermoen, og eg slit. Planen var å ta fly klokka halv ti. No er ho ti på ti, og eg sit her og ser på restene av ein smaklaus og ubrukeleg smoothie med dvask smak av pasjonsfrukt som eg kjøpte til ein skrekkens pris for ein time sidan.

Eg hadde alt planlagt og tima. Eg skulle ta fly halv ti. Det skulle lande kvart over ti. Eg skulle så småspringe, utan innsjekka bagasje, til bilen min. Eg skulle så nå elleveferja, i verste fall halv tolv. Eg ville vere på Lundeneset klokka halv ett dersom alt klaffa.

Eg hadde tru på dette opplegget. Heilt til eg kom inn og såg at det sto elleve på lystavla. Eg sjekkar alltid lystavla for å sjå kva stakkarar som har forseinka fly. No var det meg. Mitt stakkar krek. Elleve. Då landar me tidligst kvart på tolv. Eg når kanskje halv ett-ferja. Men det sit langt inne. Ho blir heilt sikkert halv to. Eg er på Lundeneset klokka tre.

Eg som hadde tenkt å starta eit nytt og betre liv.

Eit liv der eg la meg då andre folk legg seg. Eit liv der eg gjer meiningsfulle ting, der eg er til nytte og glede for dei rundt meg. Der eg ikkje jagar egoistisk rundt etter noko eg ikkje heilt veit kva er. Eit liv der eg i det minste får fingen ut og kjøper plumbo til å få opp den litt trege vasken på badet mitt.

Det er dette livet Norwegian no seier nei til. Dei vil meg ikkje vel.

Dei seier nei til at eg får starta veka bra. Dei seier nei til at eg kjem til første time tysdag utan å sjå ut som noko som er drege ut or grava. Dei seier nei.

Svina.

Ikkje har dei nokon her eg kan kjefta på heller. Etter at ein er komen inn gjennom tryggleikskontrollen på Gardermoen går det ikkje an å kjefta på Norwegian. Det går an å kjefta på Sas, men det orkar eg ikkje nett no. Dei skal nok få sitt ved eit seinare høve. For eg pendlar mellom flyselskapa.Dei som øydela livet mitt sist blir boikotta til dei andre drit seg ut.

Norwegian hadde gjort eit fint comeback etter skandalen med den attsette fiskestanga då eg var i Finnmark for tre år sidan. Sas rauk etter at dei ikkje fekk meg med flyet til Kirkenes året etter. No hadde Norwegian sakte bygd seg opp. Dei har vore gode med meg ei heil stund. Men no øydelegg dei altså starten på det som skulle vere mange gode dagar som kjem.

Eg tenkte som så at dersom dette hadde vore ei romantisk komedie, hadde eg på denne måten møtt kvinna eg skulle gifta meg med og dela livet med. Me skulle sitje overfor kvarandre på kvar sin flyplassbenk og veksla oppgitte blikk. Me skulle sukka over dette flyselskapet. Me skulle funne trøyst i felles skjebne, og så skulle me ha funne ut at me var den me hadde venta på. At her kom fjøla rekande. Med den andre oppå.

Den planen gjekk i vasken då den første dama eg fekk augekontakt med her stakk av. Ho var flyvertinne. Men ikkje i Norwegian. Det var vel difor ho stakk. For ho hadde eit fly som gjekk som ho måtte nå.

Eller mannen som ikkje forsto nokon ting før alle tog var gått?

Eg er usikker.

I går var eg på kino. Mannen som elsket Yngve. Den fekk meg til å tenka og reflektera litt. Eg måtte konfrontere ungdomstida mi, og måle henne opp mot den røyndommen som me blir presenterte for i Mannen som elsket Yngve. Den handlar nemleg cirka om ungdomstida mi. Nittenåttini. Eg gjekk i sjuande klasse. Eg hadde aldri høyrt om noko av dette som Jarle Klepp driv på med. Musikken til dømes. Eg hadde ikkje høyrt om The Cure. Eg hadde ikkje høyrt om The Smiths. Eg høyrte på Petra og Stryper. Og Bon Jovi dersom eg skulle bli anerkjent av dei mainstream-tøffe.

Eg gjekk med dei klærne mor mi kjøpte til meg. Eg gjekk med den sveisen Marian klipte på meg. Eg stilte ikkje store krav til framtoning og stil. Onde tunger – bror min til dømes – vil nok hevda at eg ikkje gjer dette nå heller.

I filmen blir det framstilt eit skarpt skilje mellom sossane som me ler av og av Jarle og di som me forstår og sympatiserer med. Sossane representerer det borgarlege, det overflatiske, det latterlege. Jarle og di er dei som har fortstått det, og som veit kva smerte er.

Me hadde ikkje slikt på Finnøy. Me hadde bedehusfolka og dei som ikkje var bedehusfolk. Og så hadde me nokre få som fekk erfare at dei var for tidleg ute med å prøve å vera brubyggjarar. Det forundrar meg at det ikkje er nokon kristne – ikkje ein gong latterliggjorte figurar som spring rundt for å få folk med på Lagsmøte – i filmen. Var det berre hedningar på Kongsgård i nittenåttini?

At dei er like flinke til å banne på filmen som dei var på Jørpeland då eg gjekk på vidaregåande, kan eg heilt klart bekrefta. Likevel stiller eg meg litt undrande til at det ikkje er mulig å lage ein film frå Stavanger utan at vondemannen får omtale i annakvar setning.

Så sit eg her då, og lurer på om eg gjekk glipp av noko. Dette var slik ungdomstida var, seier dei. Slik var det på slutten av åttitallet. Søren heller. Eg hadde det ikkje slik. Eg kom for seint. Eg har aldri vore på ein heime aleine-fest. Eg har aldri sprunge rundt i byen for å prøve å kjøpe hasj. Eg har aldri spela i band. Eg har aldri opplevd at bestekompisen stikk av med dama mi. Og eg thrasha min første synth hjå framande etter at eg blei tretti år.

Det er trist og patetisk. Eg kom i ungdomstida for seint. Og no er toga gått. Eg får gå på besøk til Leif Jakob og Silje og sjå om dei har fått ungane sine i seng. Viss dei har det, kan me ta eit slag Ludo. Eg gler meg.

Eg sit på flybussen frå Oslo. Sjåføren har ein skrekk her i livet. Og det er at passasjerane hans skal frysa ihjel. Det vil han ikkje ha noko av, sjåføren. Han har difor stilt opp varmeapparatet på temperaturar som sakte tek knekken på alt levande. Det er litt som å oppleva skrekkscenarioet til Al Gore på forhånd. Ein smak på ting som vil koma. Eg hadde føretrukke å leva i uvitenhet. Dette er berre heilt grusomt. Og me har ein halvtime att før me kan velta ut av bussen, pesande, higande etter kald luft. Eg vonar det ikkje vert for seint for oss.

Eg har vore i Oslo i helga. Ellen Marie vart tretti år, og eg let bildene frå feiringa tala for seg sjølv. Me hadde det ganske kjekt, nemleg.

Eg er ei hermegås.

Svar med berre eitt ord.

Kan.
Berre.
Skrive.
EITT.
Ord.

1. Kor er mobilen din? Sofaen
2. Skildre kjærasten din? Ventande.
3. Håret ditt? Ikkjeeksisterande.
4. Mor di? Gild.
5. Far din? Arbeidsslaur. 
6. Kva er favorittingen din? iPoden.
7. Kva drøymde du om i natt? Uvisst.
8. Kva drikk du helst? Vatn
9. Draumebilen? Firehjulstrekk.
10. Kva rom er du i no? Stova.
11. Eksen din? Ikkjeeksisterande.
12. Din største skrekk? Damer.
13. Kva vil du vere om ti år? Levande.
14. Kven var du saman med i går kveld? Ingen.
15. Kva er du ikkje? Avbalansert.
19. Det siste du gjorde? Fyrte.
20. Kva har du på deg? Herlighet, det går ikkje an å svare med eitt ord på dette. Med mindre ein er pervers og sit i undikken i sofaen. Eller har kjole på seg og kun det. Eg har bukse, sokkar, underklær, fleecejakke på meg for søren.
22. Favorittboka di? En tid for alt.
23. Det siste du åt? Laks.
24. Livet ditt? Bra.
25. Humøret ditt? OK.
26. Dine beste venner? Viktige
27. Kva tenker du på nett no? Morgondagen.
28. Bilen din? Mitsubishi.
29. Kva gjer du nett no? Ventar
30. Sommaren din? Regnfull.
31. Sivilstatus? Håplaus.
32. Kva er på tv-en din nett no? Intet.
33. Kva tid lo du sist? Ettermiddag.
34. Kva tid gråt du sist? Søndag.
35. Skule? Jobb. 

Eg har fått den totale og fullstendige bloggdilla i kveld. Har lese gjennom mange gamle innlegg og funne ut at det var jammen kjekt å ha blogga i snart to år. Dette er det nærmaste eg kjem til å bli Tor Øyvindsk og skrive ned ting som skjer i livet mitt.

Vil bloggen leve evig? Vil bloggen vere her når eg er borte? Digresjon.

Nei eg må berre få ut tre bilete frå dei siste vekene. Med litt anekdotisk stoff knytta til. Det har vore daudt her lenge nok. No skal det bloggast.

SOLSNU

Det er ingen tvil – solsnumarkeringa har blitt tradison. Etter å ha sunge jula inn stakk me ut til Vignes og brant bål. Eg presterte å kle meg for tynt på ryggen, og byrja frysa ganske tidleg. Bålet varme ikkje godt nok til å byrja med, men då Bjarne Håvard og Bjørnar kom var lunken god. Såpass god at nokre vart liggjande lenge etter at Viking-songar og Deilig er jorden var ferdige. Og me andre hadde lunta oss heimover. Flott kveld. Og uvanleg fint vær. Finare enn dei fleste sommarkveldane i 2007.

NYTTÅR

Det vart til utlandet-reising på nyttår. Eg, Tore og Kjetil reiste til Gøteborg. Her har me nett ete middag på nyttårsaftan, og Tore og Kjetil har ekspropriert ein sykkel. Etter dette gjekk me på hotellet vårt og såg på fyrverkeriet frå 23. etasje. Ei på alle måtar vellukka feiring.

STRAUMLAUS

På laurdag gjekk straumen. Eg hadde invitert på grautdugnad for dei som ville vera med meg på vedbæring inn i huset mitt. Å bæra ved utan straum gjekk greit. Verre var det med grautkokinga. Løysinga vart onkel Ingvar sin krabbekokar som me henta på Vignes, samt Stabbursdalsgryta mi som er van med noko hardhendt handsaming. Grauten vart utsøkt, og det var ikkje antydning til brenning i bånn. Krabbekokargraut vert på det sterkaste tilrådd. Og koseleg vart det med stearinlys. Så koseleg at me skrudde av all straum då han kom tilbake halvvegs uti gasskokinga.

Den 5. januar for eit år sidan laga eg følgande bloggpost:

Ting som neppe blir gjort medet første
Eit år er forbi, og eg finn det opportunt å fortelja dykk korleis det gjekk med desse prosjekta.

Det har vore mykje klaging på bloggen min. Ikkje skriv eg noko, eg slettar kommentarar, eg skriv berre dystert og trist. Elendige klagerar.

Den ytterste pinsle av ein periode i skuleåret er her: Karakteroppgjør. Det rettast over ein ganske låg sko. Posen eg hadde med meg med retteobjekter vart liggande urørt under sofaen heile juleferien. Berre flaks gjorde at ingen av gjestene mine fann det for godt å fyre med den i jula. Den låg lagleg til for fyr. Eg hadde vore spart mykje arbeid i såfall. Kva kunne ungdommen ha sagt? Beklagar, alle juletentamenane dykkar finst ikkje lenger. Tore Sevheim fraus, og eg hadde ikkje meir ved. Ein kan ikkje stilla opp med mykje mot slikt. Men no får dei karakterar basert på sitt eige arbeid og sin eigen dugleik. Eller mangel på.

Retting er ikkje kjekt. Det er for det første mykje arbeid. Og eg likar ikkje å arbeida. Eg er lat. Det er berre å innrømma det. Dersom eg har valget mellom arbeid og ikkje arbeid, tek eg ikkje arbeid åtte av ti gonger. Men nokre gonger må ein. No må eg. Og då gjer eg. Gjerne til langt på natt.

For eg har lagt press på meg sjølv.

Eg hadde nemleg tenkt å rette i helga. Sitje og rette og styre og sjå fotball og drikke te framføre peisen. Men slik gjekk det ikkje. Eg vart nemleg invitert i selskap. Og då lyt ein jo reise. Men før eg reiser på fredag må alt vera klart. På måndag skal karakterane førast inn. Dommen min skal fellast over arbeidet til desse menneska eg er sett til å vegleia gjennom det engelske språk og kulturkrets.

Det er det verste eg veit, å setje karakterar. Eg orkar ikkje ein gong tenkje på kjensla eg sjølv hadde då eg fekk karakterar på vidaregåande.

Å vita at ein skal setja slikt i gang hjå nær hundre menneske er knapt nok til å klara å bæra.

Etter å ha gjennomført halvdelen av denne quizen på start.no orka eg ikkje meir. Eg logga inn, og skreiv dette i gjesteboka til personen bak makkverket:

ikkje for å ver jeklige eller någe, eller jo litt, men eg orka ikkje ta denne testen for der va bare så sykt med skrivefeil. Du må ver gilde å enten få någen te å hjelpa deg eller ikkje laga quizar meir. Seriøst. Om du har dysleksi, e innvandrar eller på aen måte har ein god grunnn te å ha så sykt med skrivefeil, signe deg, eg respektere deg som menneske, men eg takla bare ikkje å ta quizzen din.

Og så trykte eg ikkje på "send". Var det feigt? Eg meiner heilt klart at det var meget feigt.