– Du må finna deg ein plass å skriva. Du må kjøpa deg ei bok, du må setta deg ner på ein rolige plass, og så må du skriva. Skriv akkurat det som falle deg inn. Men skriv. Skriv konsentrert, ikkje tenk på aent enn skrivingå.

Dette sa Frode. Me sat rundt bordet og åt boller. Og han sa eg måtte skriva. Ingen har sagt til meg at eg må skriva sidan eg hadde norsk på vidaregåande. Ikkje sagt det så inntrengande. Og på skulen vart det sagt fordi eg ikkje skreiv langt nok og godt nok. Når Frode sa det, fekk eg kjensla av at han sa det fordi han lurte på kva eg kom til å skriva for noko lurt.

Eg har ein mistanke om at Frode ikkje ville likt at den første gongen eg tok oppmodinga hans på alvor – og skreiv for å skriva – ville vera på ein pc. Det får vegast opp med at eg skriv på ferja, som ein jo må kunne seia er vel så bra skriveplass som ein uroleg kafè i byen. Eg burde kjøpt meg ein bok, helst innbunden i kalveskinn, med ulinjerte sider. Så burde eg skrive med sirleg handskrift. Vel vel. Ikkje har eg bok, ikkje har eg penn, og så sit eg på ferja. Handskriving og ferjeristande bord går ikkje godt i hop.

 

Og der var me framme på Judaberg.

Eg er ikkje overtydd om at denne overskrifta stemmer heilt med det eg skal skriva om, men skitt la gå. Eg skal lova å koma innom Messenger før eller seinare.

Det siste døgnet har vore eit rart døgn. Mange trur kanskje dette dreier seg om gårsdagens bloggtema, men den hendinga er no berre ein litt nummen flekk langt bak i hjernen. Nei, plutseleg har tre ting som har mangla i livet mitt kome på plass, slik heilt plutseleg. Desse tre tinga burde strengt tatt kome på plass for lenge sidan, men men.

Eg har fått installert ovnen eg fekk i innflyttingsgåve av foreldra mine. Dette var før jul. I fjor, altså. Den har stått i stova mi utan å vere kobla til pipa. Sidan hausten kom første veka i juli i år, vart det ikkje til at me mota oss opp til å gjera noko med han i sommar. Men her ein dag vart det fortgang, og no kan eg fyra. Med mine semi-pyromanske tendensar (eg sette fyr på veaskuten heime på mor sin førtiårsdag), kan det bli godt og varmt utover vinteren.

Dessutan har far min, som eg må få takka på det aller varmaste, lokalisert avløpsrøyret for fossen eg har i fjellet utforbi huset mitt. No renn ikkje vatnet gjennom singelen min og dreg han med seg utover asfalten og lagar hol i oppkjørsla mi lenger. Takk, Terje.

Så fekk eg og endeleg straum i badekaret. At ein sikring rauk, og at det ikkje lenger fungerer skikkeleg, tek eg som ei naturleg forlenging av min ulukkesmånad utanom det vanlege.

Men MSN Messenger, ja. Eg kom til å tenkja litt over denne tenesta i kveld. Eg har vore på Messenger sidan hausten 1999. Eg sat på språklaben på dåverande høgskulen i Stavanger. Med andre ord åtte år på Messenger, nå. I løpet av desse åra har eg hatt ein del folk på lista som eg ikkje har kontakt med lenger. I kveld logga ein av dei seg på, og eg lurte på kvifor i huleste eg framleis har denne personen der.

Eg sjekka innstillingane mine, og fann ut at eg faktisk har blokkert ein del folk oppigjennom. Årsakane til at folk blir blokkerte er todelte hjå meg. Anten er det fordi eg aldri har kjent dei og ikkje vil kjenna dei, fordi dei har nick som fuck_the_world@hotmail.com. Men eg må liksom alltid godta alle som legg meg til som venner, sjølv om nicka er teite. Det kan jo vera at det faktisk er nokon eg kjenner. Bror min, til dømes. Han har kanskje det verste nicket av dei alle.

Den andre gruppa er elevar som har lagt meg til som MSN-venner, og som det har vore ok å ha på lista så lenge eg traff dei på skulen. Så slutta dei, og eg fann ut at no får det vere nok og vips vart dei blokkerte.

No har eg plutseleg femti stykk her som eg strengt tatt aldri treff, strengt tatt aldri snakkar med, strengt tatt neppe kjem til å treffe utanom sporadiske og tilfeldige møte på Megaen på Ålgård og liknande stader. Og ikkje misforstå: Dette er folk eg gjerne snakkar med om eg treff dei, det er til og med folk eg vil setja pris på å treffa. Men eg snakkar aldri med dei på Messenger. Nokre av dei har eg kjent i årevis, nokre av dei har til og med vore med meg sidan 1999. Men me snakkar aldri saman. Kanskje det er best å gjere det slutt? Slette dei? Men er det tilrådeleg å slette utan å blokkere? Då ser jo dei meg, og trur eg berre overser dei. Medan eg faktisk har sletta dei.

Ikkje lett, dette. Eg trur eg må blokkera. Eg kan ikkje ha alle desse folka som eg aldri snakkar med lenger. Det må gjerast noko.

Ein kunne sagt så mykje om Messenger, men eg har på mange måtar sagt nok her no. Ein har jo kategoriar i heilt andre enden av skalaen. Folk ein så gjerne vil snakke med, og som av ein eller annan grunn har funne det for godt å leggja deg til på messengeren. Men så er det grenser for kor ofte ein kan innleia til ein samtale utan å verka påtrengande, det er grenser for kor ofte vedkomande finn det interessant å snakke med ein, det er grenser for alt. Eg har til dømes ein gong, heldigvis for mange år sidan, blitt sitjande, stirrande, på Messenger-vindauget i ein halv time i von om at ein person skulle dukka opp. Då ho kom, sat eg ein halvtime til og venta på at ho skulle seia noko til meg.

Sjølvsagt gjorde ho ikkje det. Det får vera grenser.

Dette er ikkje ein blogg om valg, men ein blogg om tilfeldigheter som råkar.

Eg lot tre elevar sitte på til bensinstasjonen i dag. Planen var å køyra inn og rekka tilbake til neste time. Vel framme ville ei av dei visa meg det spanande spelet Bokstav-Flax. Eg hadde aldri spelt dette, eg held meg heller til spel der dugleik spelar om ikkje anna ei lita rolle. Ho kjøpte to Flax-lodd. Ho tok dei bak på ryggen og spurte om eg ville ha det ho hadde i høgre eller venstre hand. Høgre, sa eg. Eg skrapte. Eg vann ikkje noko. Så skrapte ho. Ho vann mykje pengar.

Kva skal ein seia til slikt? Eg reiser heim til Finnøy i dag. Når eg kjem heim, skal eg undersøka om elektrikaren har vore der for å installera badekaret mitt. Dersom han ikkje har fått det til, skal eg selga det på finn.no.

Takk skal du ha. Det var på grensa til snilt gjort. Du kunne jo ha gjort det heile mykje meir ugreit for meg enn du gjorde. Du kunne ha tatt fiskeutstyret mitt og ipoden min, du kunne ha raska med deg boka eg driv og les på men ikkje er ferdig med, du kunne ha teke soveposen min som eg er så glad i.

Men nei.

Du knuste berre bakruta på bilen og tok pc-en. Det var då så lite. Du skulle ha visst å forsyna deg skikkeleg.

Ditt svin.

No må eg styra på med forsikring og bestilling og smertelige tidkrevande meiningslause aktiviteter.

Takk til Frode for boller, kaffi og oppbyggjeleg erfaringsdeling. Og takk til Dorrit og Pål for all hjelp og støtte.

Aldri meir by. Aldri meir parkeringshus. Aldri meir tru på det gode i mennesket. Dette viser om ikkje anna at human-etikarane tek feil.

Av ein eller annan grunn har det ikkje gått ein dag utan at nokon har vore inne for å sjekka bloggen min for nye innlegg i hele denne lange perioden som eg noko misvisande kalla sommarferie. No er sommaren forbi. Så inderleg forbi. I går sto eg i Bjerkreimselva medan bjørkelauv fauk nedover elva med nordavinden og gjorde det surt og utriveleg å vera mislykka laksefiskar. Ein annan laksefiskar, og for det eg veit meir vellukka, har sagt dette om sommar som er forbi så mykje betre enn eg nokon gong kan. Me gir ordet til Frank.

Sommaren e forbi

Hadde ikkje du permanent?
Va'kje du i lag med Turid?
Dokke gjekk jo hånd i hånd på banen…
Eg huska eg sykla forbi,
eg tenkte så koselig,
får håba det vare evig.
Håba det vare evig!

Men nå e sommaren forbi …
Sommaren e forbi, sommaren e forbi,
å øveleva den, det va'kje vanskelig.

Hadde ikkje du permanent?
Va ikkje du i lag med Turid?
Dokke lånte båden te Konrad ein varme sommardag
og låg udmed fyret og harpa.
Eg sadd på altanen og såg alt…
eg håpte at vere sko holda seg
… men nei.

 

Sommaren e forbi. Sommaren e forbi,
sommaren e forbi.
Å øveleva den e'kje vanskelig.
Men det så kjeme ittepå kan få håve te å gå i stå,
kan få deg i heilt andre tanka,
kan få hjerta te å stoppa og banka …

Så pass på! Så pass på det du he, så pass på!

Så vonar me at han ikkje blir sint fordi eg har kopiert sangen hans på bloggen min. Kanskje det kan hjelpa på dersom eg utropar Tønes til å vera vår gildaste nolevande norske artist?

Eg må sjå det i augene. Eg må ta sommarferie. Det er det einaste som kan redda bloggen min frå å dø.

Men først ein liten gjennomgang.

Gule damer er dei damene som kan bli potensielle kjærastar ein eller annan gong. Det er alle dei som ikkje er grønne, rett og slett. Dette er ei stor gruppe, dog ikkje så stor som den grøne.

Kode oransje. Då byrjar me å snakka. Dei oransje er damer du har møtt og som du fattar interesse for. I følge Erik går det fint an å ha ein fire-fem oransje damer på ein gong. Mange vil hevda at dersom ein ikkje har nokon oransje damer for tida, er livet kjedelig. Livet mitt er kjedelig.

Kode rød betyr eigentlig at ein er klar for å kasta korta og gjera det som er naudsynt for å oppretta eit meiningsfylt og varande forhold til ein person.

Og så:

Eg må ta bloggferie. Eg trur ikkje eg orkar å ha det hengande over meg. Dorrit blir så sur når ho ikkje finn nye innlegg. Men no er ho førebudd. Det blir i utgongspunktet ikkje blogga meir før tidlegast august. Dersom Den Store Inspirasjonen kjem over meg. Det skjer neppe.

Grøne damer. Du vil kanskje tru at dette involverer damer som er tomme i pappen. Og det gjer det for mange, slik som for meg. Dei sløvaste knivane i skuffa kan lett enda opp som grøne kvinner. Men det har med preferansar å gjera, seier Erik. Dei grøne kvinnene er dei du ikkje vil ha. Dei du ikkje eingong ville vurdert som fru, sjølv om dei kasta seg etter deg.

Sjølvsagt treng ikkje det vera dei med intellektuelle utfordringar. Det kan, og bør, inkludera nær slekt, dei som alt er smidd fast i lenker, ja, og for oss lærarar er sjølvsagt og elevane grøne. Som du no kanskje forstår, med mindre du er treig eller har gått for å plaga naboen, så er det altså individuelt frå mann til mann kven ein plasserar i grøn bås.

Ei grøn kvinne for meg, kan for all del vera ei oransje ei for deg. Her finst ein regel som er viktig å hugsa på. Dei grøne kan ikkje bytta plass. Grøn er grøn. Uansett. Om du er ueinig, ikkje halshogg meg, ta heller Erik.

Ein kamerat har vore så venleg at han har lete meg få eit innblikk i sine avanserte og høgst akademisk forsvarbare teoriar om det annet kjønn. Denne kameraten min kjem eg ikkje til å nemna med namn, i fare for at vedkommande stengjer meg ute frå eventuelt seinare tileigna kunnskap.

 

Me kallar i all enkelhet denne kameraten for Erik. Ikkje for at nokon skal kjenna seg truffen på noko vis, men rett og slett så eg slepp bruka dyrebar tid og tasting på å skriva 'kamerat' heile tida. Tida mi er dyrbar, det vil eg ikkje ha noko spøking med i kommentarfeltet. Og det eg skreiv om at teoriane til denne Erik var akademisk forsvarbar, det var spøk. Slik at det er klart. Men spøk til sides.

Tilbake til den viktige kunnskapen om det annet kjønn. Kvinna altså. Dei er stort sett over alt. Både på Clas Ohlson, på pokerkveldar og på James Bond-filmar finn du dei, desse damene. Det kryr av dei og behovet for å setja dei i system melder seg så snart du trer inn i tenåra. Kvar og ein kan laga sine eigne system for å halda orden på damene.

 

Mellom anna har eg høyrd om stigesystemet. Nokre jenter sorterar du på venskapsstigen, nokre på kjæraststigen, og resten har du enno ikkje møtt. Parallellt med at kvinnene i livet ditt imponerer og komplimenterer klatrar dei og på stigane. Men denne modellen har svakheiter. Kva om du no oppdaga at ei på vennestigen heller burde vore på kjæraststigen? Skal ho liksom berre hoppa då? Eller skal ho klatra heilt ned igjen, tråkla seg gjennom desse som du ikkje enno har møtt, for så å jobba seg oppover kjæraststigen? Min venn Erik har svaret. Hans teori har ingen stigar.

Erik sin teori er basert på noko så enkelt som fargar. Om du er fargeblind, slit du. Då treng du ikkje eingong lesa vidare, for då kastar du vekk tid. Gå heller og plag naboen. Fargar ja. Kvinner kan delast i fargar, seier Erik til meg. Etter det eg veit, har ikkje Erik teke patent på ideen, og sidan eg kjenner meg unormalt snill i dag, skal eg no la deg få innsyn i denne kunnskapne.

 

Først må du veta kva kvinner som har kva farge. Kva du har igjen for det? Ikkje veit eg, men det er godt bloggestoff har eg høyrd. Godt bloggestoff betyr meir blogging – og mindre mas på meg. Derfor får du no fargekodane. Håh, du trudde du skulle få dei no? Neidå, her kjem ein fargekode for kvart innlegg de slappe medbloggarar produserar. De veit kven de er. Så set igang og blogg.

Ifølge dei som veit slikt, er dette eit sjeldant syn. Golvet på Garage i Bergen. Ingen av skoa tilhøyrer meg, men foten min er oppi ein av dei. Eg har vondt i høgre tå på grunn av den skoen. Den andre skoen er kul.

Å ja. Det har vore slakke tider. Det har rett og slett vore så gale at eg har vurdert å ta blogg-sommarferie for å sleppa den vonde samvittigheten som gneg meg fordi eg ikkje held bloggen i live. Eg har holde på over eitt år nå, det er slettes ikkje gale. Eg får sjå om eg ikkje klarer å halda det gåande ei stund til. Trur kanskje det er litt slk rykk og nappete, dette bloggelivet.

Sidan sist har dette skjedd:

Det har vore søttande mai. Hyggeleg dag, utan sløyfe og flagg.Eg likar ein del ting med søttande mai. Men dette med gåing i tog og synging av sangar og roping av Hesby skule du er bra, hei, hoppsann hurra, kan eg spara meg for. Heldigvis var eg ikkje heime på øynå, så eg slapp å bli vekka av bilkortesje forbi huset mitt tidleg om morgonen. Ein sær skikk det og, som eg ikkje har vore med på sidan eg var oransje-russ i 1991 og nesten ødela framtennene når traktoren kjørte nedi ei hole i vegen medan eg beit i fløyta. Kjenner eg får ilingar i tennene når eg minnest det.

Eg har retta mange engelskprosjekt. No gjenstår berre alt det andre.

Eg har ikkje vore ute i båten, sjølv om den har vore på sjøen ein månad. Drittvær.

På torsdag får me vita kva ungane kjem opp i i eksamen. Då blir det avgjort om livet mitt fram til midten av juni blir bra eller dritt. Eg er litt prega av dette nå. Uvissa om livet er bra eller dritt ein månad framover.