Ulv drept av tog

I morgon skal eg på bytur. Då eg var liten, var bytur forbunde med ein del ting. Først var det anten ferje eller westamaran. Dersom det var ferje, var det å spele på pengeautomat utan at mor merka det. Westamaranen gjekk fortare, og der var der ingen automat.  Så var det å vasa rundt og følga etter mor og inn og ut av butikkar og kanskje inn på Solborg-kafeen for å eta kjøttkaker eller på Svithun dersom Solborg ikkje passa akkurat den dagen. Så var det kakemann på konditori og innom kiosken på hjørna og så heim att. Bytur var hyggeleg. Me kjøpte ting på Hustveiten. Og så måtte me innom Issen. Der hadde dei alskens gode ting, men me endte alltid opp med å kjøpa syltelabbar. Eg trudde dei ikkje hadde anna der.

Første bytur aleine er slikt ein bør hugsa. Eg har ikkje peiling kva tid det var. Kanskje i forbindelse med at eg fekk regulering. Det må ha vore då. Eg hugsar faderen var med meg på ein av dei første reguleringsturane. Kanskje det var ein del av akklimatiseringa? Mor lot meg reise med far, og dersom det gjekk bra så fekk eg reise aleine? Litt som Noah og dua. Eller var det ravnen som ikkje kom tilbake? Uansett. Når ein har byrja å reise til byen aleine er det ingen veg tilbake. Då er det kjipt å ha med foreldre.

Byen blei etterkvart avmystifisert, me reiste og spelte fotball, eg byrja å gå på Stadion, eg var i byen minst ein gong i veka. Så flytta eg dit. Byen vant. Eg likte det, men eg følte meg aldri heilt heime. Eg gjekk opp til Vålandstårnet og speida utover for å sjå om eg kunne sjå Finnøy. Hjelpe meg.

Men no er eg sjeldan i Stavanger sentrum. Det siste året har eg vore like mykje i Bergen, trur eg. Kjettaen sin bolig på Landås har vore fast base. Men no er det slutt. Kjettaen sluttar. Han reiser. Til Oslo. Det er ikkje bra. Eg har madrass hjå Kjettaen. No skal han til Oslo. Der har eg allerede madrass. Kva skal eg gjera? Bjarne Håvard bur med ein haug med folk. Torben har fått seg dama, og er dermed ikkje til å lita på. Kjetil Sevheim bur ikkje heilt i Bergen, og er uansett ikkje til å lita på. Tore flyttar til Bergen til hausten, seier han.

Det blir interesasant å sjå korleis det går med meg og Bergen. Me går spanande tider i møte.

Dette er ikkje eit nytt fast tema i bloggen min. Men eg har funne ut korleis me legg inn videoar frå YouTube her, så då må eg berre gjera det. Dessutan er denne så legendarisk at eg med glede legg han ut på bloggen min. Dersom nokon ikkje tek han, er det fordi de ikkje kan engelsk og/eller ikkje har lese aviser dei siste fire åra.

Dette er ein blogg for å bli ferdig med maset frå Daniel.

Meg: Dersom det er ein ting eg ville forandra i livet mitt, e det at eg burde gitt meir gass og fått bedre karakterar i siste året på vidaregåande.

Elev: Men dersom du hadde gjort da, då hadde du jo ikkje vore der du e i dag.

Meg: Nei, kanskje ikkje.

Elev: So ka du kvine itte, då?

Det er litt som å sitja i den elektriske, og så går straumen. Kanskje. Du vil berre ha det overstått, men så oppstår tekniske problem og det eine med det andre. Og så må du venta.

Eg hadde det slik i dag då eg sat hjå tannlegen. Røntgenutstyret fungerte ikkje. Eg måtte bita og bita på den vonde plastpinnen, gong på gong. Til slutt måtte dei gå tilbake til det gamle røntgensystemet sitt. Berre for meg. Eg venta på dommen.

Medan eg venta, byrja tannlegen å undersøka meg. Han er flink, tannlegen min. Men når ein skal finna hol i tenner, må det trykkast og slitast og gravast med kvasse redskaper. Eg hatar det. Han fann ingen hol. Eg trudde ikkje det var sant.

Det var det ikkje heller. Tannlegedama (kvifor er det ALLTID ei dame, uansett om tannlegen er dame?) kom inn med dei framkall røntgtenbileta. Tannlegen min studerte dei. Og sa dei magiske orda. "Jaaaaaaaaaa du har nå ett hål, ja. Rett atteme rotfydlingå på høyra sidå, ja." Det er berre slik det er. Ein trur ein har sluppe unna, men så blir ein dregen rett tilbake til smerten og skrekken og vondskapen. Neste torsdag klokka 09.00. Då skal det fyllast.