Bjerkreimselva, 11. juli 2006 klokka cirka ni om kvelden. Eller halv ti. Kven bryr seg?

Den fjerde. Teken på same stad som den tredje. Det var heilt sjukt. Lakse-mentor Kristian stod med meg og såg på. Det skjer jo aldri. Han fiskar stort sett sjølv. Men denne kvelden var han der, på sida mi. Han var der då ein laks beit på, og han var der då eg mista han etter kort tid. Han var der då ein ny laks beit på like etter, og han var der for å hjelpa meg med å få beistet på land. Å dette var ein gild laks. 6,2 kilo. Det veit eg fordi eg blogga om han i sommaren 2006-oppsummeringa mi.

Eg hugsar ikkje mykje rundt fisketuren ellers. Men det var medan vogna vår var på Vinningland. Nabo Leif er linselus i mørket bak meg. Ein svært triveleg danske som var flink å fiska og flink å arrangera grillfestar for andre fiskarar. Som ein kan sjå på stativet bak meg var dette ein god kveld i Bjerkreimselva. Eg nøgde meg imidlertid, som vanleg, med ein.

Bjerkreimselva, 10. september 2005 cirka klokka 0900

Her har eg gått rundt og trudd ein del ting om denne laksen. Eg har trudd det var min andre, eg har trudd eg fekk han eit anna år, og har trudd at han var større. Eit monster. Men han kan då ikkje vera over seks kilo eller kanskje seks og eit halvt? Eg har trudd eg har landa laks på over sju. Men det har eg ikkje. Ikkje tale om. Dessutan har eg trudd at dette blidet var borte for godt. Men trur du ikkje eg fann mappa i ei anna mappe? Grunnen til at eg visste at eg hadde fått han i 2005 var at me reiste ned til Egersund for å sjå Viking-Rosenborg på Corner Pub. For ein plass. Eg hugsar at ein kar hadde fått altfor mykje innabords og deisa i golvet frå ein høg stol då Viking scora eit av dei siste måla, og me måtte forklara gjesten vår frå Sør-Afrika at slikt ikkje var heilt vanleg. For me hadde gjest med oss. Ein kar Kjetil kjende. Han var indremedisiner, og beklaga seg sterkt over at eg valde å eta komle på ferja over Boknafjorden. Me kom ikkje til å få leva lenge i landet, meinte han, om me åt komle og bacon. Han har nok eit poeng – men kven vil vel leva lenge i landet utan komle? Og utan bacon?

Nei det var ei gild helg. Ei strålande helg, var det. Tidleg september. Tidleg laurdag. Me tok oss ut, og delte oss i tre. Eg gjekk øverst, Kjetil og David – var det ikkje det han heitte mon tru – nedforbi. Kvar det var i elva, kan eg ikkje sei. Det er nemleg slik med oss laksefiskarar, at me er nokre løgnaktige svin. Dei to første fekk eg på plasser der alle fiskar. Den tredje på ein plass der ikkje mange fiskar. Derfor er det heilt uaktuelt å fortelja om kvar det var. Eg innser at svært få av dei som les bloggen min blir konkurrentar i Bjerkreim, men ein laksefiskar sin logikk seier at ein aldri veit kvar informasjonen ein gir frå seg havnar. Og at det kan henda at dersom ein røper ein god fiskeplass til ein totalt fiskeuinteressert person, kan denne informasjonen havna hjå nokre som står der og opptek plassen neste gong ein er ute på fisketur. Og lite er verre enn ein annan fiskar på gromplassen. Alle andre fiskarar er i utgongspunktet toskar og idiotar.

Eg fekk laksen på då eg skulle til å byrja å trekka inn flåga. Eg meiner bestemt at alle dei tre første laksane mine tok då eg byrja å trekka inn flåga. Det er rart korleis eg kan hugsa det så sikkert, men slik er det. Eg kjende at dette var noko anna enn det eg hadde vore borti før. Det var svintungt, og ikkje ville laksen inn til land. Langt ned i hølen drog han avgarde. Etter det som føltes som eit par timar, men som nok var nærmare eit kvarter, tjue minutt, fekk eg sjå han første gong. Det var mykje trær og steinar og vatn over alt, men då laksen byrja å bli trøytt og leggja seg over på sida fekk eg lirka han inn på ei grunne og slept han i land etter halen. Å du store allverda så glad eg var. Eg låg og skalv av lykke på kne, medan blodet rant frå laksen. Stakkar laks. Heldige meg. I triumf gjekk eg ned til dei andre. Laksen vart løfta over hovudet, og Kjettaen fekk seg litt av ei overrasking. Sør-Afrikanaren kalle meg berre «The Master Fisherman» resten av helga.

Han skulle berre visst at eg hadde min første tur i Bjerkreimselva i 1996, og at den første laksen altså låg på land i 2005.

Bjerkreimselva, 26. august 2005 cirka klokka åtte om kvelden

Nøgd fiskar med eit litt anstrengt smil. I motsetning til bildet av den første laksen min, som eg for alltid kjem til å irritera meg over at er dårleg, kjem dette inn under kategorien akseptabelt laksebilde. Dersom me ser vekk frå ansiktsuttrykket mitt, då.

Dei sa det jo. Kjetil og dei. Dei sa at når den første laksen først var på land, så var det berre eit spørsmål om kort tid før den neste kom. Eg hugsar at eg kjørte ned frå Lundeneset og stod i ein frustrerande kø på motorvegen. Eg kom til Vinningland og rigga i rekordfart. Rykta sveiv om at det var Texas i elva og at kvotar vart fylte. Eg stakk opp til Apelandshølen. Eg klarar ikkje å hugsa om det var mykje eller lite vatn – og det irriterer meg litt. Eg hugsar og ein forferdeleg enerverande sørlending som ikkje lenge i førevegen hadde belært meg om laksefisket sine løyndomar. Problemet mitt er at eg ikkje kan mislika han 100% – slik besserwissarar fortener. Han lærte meg nemleg noko som eg har hatt nytte av seinare. Nemleg mending. Det går ut på å tilpassa farten flåga har i vatnet. Og denne seine augustkvelden må eg ha menda ganske bra. For eg fekk denne, og mista ein til.

At eg mista den andre, plagar meg den dag i dag. Eg har ennå ikkje kome frå ein fisketur med meir enn ein laks. Og det er skikkeleg irriterande. Det høyrer med til historia at Leffy fekk  kvoten denne kvelden. Eg veddar på at han ikkje klarar å skilja denne kvotefyllingskvelden frå nokre av dei andre han har hatt.

Det er signinga med å ikkje få så mange. Ein hugsar og set pris på kvar minste sild ein dreg opp.

Eg har vore på laksefiske i helga. Den siste laksehelga har dei siste åra vore forbunden med både opp- og nedturar. I år vart det helst berre opp, om ein ikkje tek med Viking-kampen. Og det gjer me vel ikkje? Nei. Det gjer me ikkje.

Eg fekk laks i helga. Det er ikkje noko som skjer for ofte, men i år var det tredje gongen. Difor er det på tide å gjera det eg no skal gjera, før eg byrjar å gløyma. Planen nå er å ta ein systematisk gjennomgang av alle laksar eg nokon gong har fått. Allerede her er det nok mange som ikkje orkar å lesa  lenger, men då er det viktig at du kjem i hug kvifor eg har denne bloggen: Den er for min eigen del. Ikkje din. At du les er kjekt, det er ikkje det. Men eg hadde nok hatt blogg sjølv om ikkje ei einaste sjel vitja han. Og dei som tenkte for seg sjølv at å gå gjennom alle laksane eg nokon gong har fått skal vera svinte gjort, kan berre klabba igjen. Høyrer du, onkel Ingvar? Dessutan skal eg ikkje ta alle på ein gong. Det får vera måte på.

Me byrjar med den første.

Nummer ein, Bjerkreimselva, 12. august 2005 klokka 0630

Eg hugsar det meste. Eg sto opp tidleg, tidleg. Eg gjekk ned til Skiftet, rett nedforbi campingvogna vår. Eg var framleis bitter og sur fordi eg hadde mista laks i Tana i det eg skulle landa han. To år tidlegare. Gru og smerte. Men det var lenge sidan, og eg hadde blod på tann. Blod på tann, sjølv om eg innerst inne aldri kunne tenkja meg at eg nokon gong kom til å få laks på flåge. Men så, heilt plutseleg, hogg det til. Eller hogg og hogg. Det var ikkje akkurat eit beist som beit. Å som eg skalv. Heile meg rista. Føtene gjekk som trommestikker. Eg sleit med å koma meg til land. Men til land kom eg. Laksen blei berga i land i ein bekk, og eg meiner bestemt at det var Kjetil som var med på landinga. Sjølv nektar han, og påstår at det var Leffy. Sikkert er det uansett at eg ringde heim og fortalde om storhendinga, som om det var eit barn som var kome til verda. All denne gleda for ei lita svidde. Men det er nå ein gong slik at den intense kjensla av lykke eg hadde då eg bar 1,2 kilo Bjerkreimsvidde opp til campingvogna ikkje kan liknast med så mykje eg har opplevd sidan.

Vel, utanom alle dei andre laksane då. Og no kjem det ein ny laksehistorie kvar dag framover. Er planen.