Tomt nes

Lundeneset er tomt. Det gir rom for ettertanke. I kveld tenker eg på dette:

– Eg er veldig glad mange kjem tilbake i august. Eg veit at ein skal gleda seg til sommarferie når det er midten av juni, men akkurat no ser eg litt fram til august. Og så lurar ein ny vår i mars, april. Våren er best.

– Andreas, som eg har budd med eit år no, har lurt seg til å bli saman med Annbjørg, som eg har hatt ansvaret for religionskunnskapene til dette året. Det er jo verdt å tenka litt på, reflektera over og bli glad av. Ein får tru på kjærleiken når folk som er gilde finn kvarandre.

– Eit nes utan elever er noko av det minst trivelege eg veit. Det er roleg, stille, dødt. Huff.

– Eg trur det blir ein fin sommar. Vekeveis med øyliv og husmaling, litt festivalar og holmeturar innimellom.

– Ikkje minst melder dei fint vær neste veke. Då skal eg på vestlandsturne.

– I dag reiste Solfrid og Daniel. Solfrid har vore her i fire år. Daniel i tre. Du verden som dei blir sakna.

Det var vel det eg kom på no.

Nei. Eg lurer på kven desse anonyme kommentatorane mine er.

Eg kunne godt tenkt meg

Å sitje på terrassen og brenne bål i grillen kvar kveld. For det er umåteleg kjekt. På tysdag fyller eg året igjen. Eg er i midten av trettiåra nå. Kor sjukt er ikkje det. Då skal me brenna bål i grillen igjen. Og me har fått oss sofa på altanen. Den vart berge frå Arne sitt bål av ting som har blitt sopa ut av internata i dag.

Eg likar ikkje avslutningsdagar på Lundeneset. Men i kveld har me hatt det kjekt. Rett og slett.

På G

Betyr ikkje lenger at noko er bra, flott, i orden, ikkje rotete, laina opp.

No betyr det at noko er på gang.

Vel og merke berre dersom du er født seinare enn 1988.

Dette er ein av tinga eg har fått med meg i det siste.

Det er ikkje slik…

…at eg ikkje har noko å fortelja lenger. Det er berre slik det plar vera på denne tida av året. Det fløymer ikkje over av blogginnlegg. Her er litt som har skjedd/skjer/skal skje:

Eg har feira to onklars sekstiårsdag på fire dagar.

Eg har byrja å ta bilder med minikameraet mitt igjen, og innsett at mobilkameraet mitt er elendig

Eg har vond i venstre lillefinger, uvisst av kva grunn

Eg har hatt besøk av bror Oddvar og fetter Tore i kveld

Eg tørkar klær

Eg skal køyra langt med familin Sevheim/Steen i morgon

På laurdag giftar Kjetil seg

På tur

Så me kom opp til Grand Canyon. Det snøa då me sto opp. Eg trudde ikkje
mine eigne augo. Men då me kom fram openberra det seg eit syn eg aldri
har settt maken til. Det var heilt vilt. Som eit glimt inn i evigheten.

Så kom snøen att. Rullegardina gjekk ned. Eg hadde ikke sett dette heller
for meg. At me skulle bli nekta å sjå Grand Canyon av snø. Eg hadde
heller ikkje sett føre meg at platået var høgare enn Galdhøpiggen. Med
andre ord har eg sett ny pers i dag for kor høgt over havet eg har vore.

Her har eg gått i to minutt frå platået til besøksenteret. Det var vilt. Andy og
Kathy lo seg ihjel av dette synet. Eg kan på ein måte forstå dei.

Inni hetta er Andy, trur eg. Bak han er eit av dei mest spektakulære syn i
verda. Viss det bare ikkje hadde vore for den elendige møkkasnøen.

Det har vore LITT av ein dag

Dagen starta som assistent i femteklasse. Først var det vakttjeneste for å sørga for at ingen foreldre kjørte over elevar. Andy med vest og walkie-talkie gjorde ein kjempejobb. Eg var dagens store nyhet, og enda opp med å synga Ja vi elsker for gjengen. Dei hadde mange – og overraskande gode – spørsmål om Norge. Og så viste eg bilder frå Finnøy. Dei er alle brennklare for å komma på Tomatfestivalen. Og så lova eg å sende dei melkesjokolade.

Så var det ut på vegen. Mellom Phoenix og Las Vegas er det fem, seks timar. Den store flaskehalsen er Hoover Dam, der eg brukte ein time på fem kilometer. Smerter. Men dei driv alttså på med å byggja denne brua her, som skal føra folk frelst over dammen i framtida. Hoover-dammen vart bygd på trettitallet, under førre depresjon. Denne brua blir bygd i den neste. For det er liten tvil om at ein del folk her i landet slit med økonomien. Eg kjem og til å slite med økonomien. Eg kjem heldigvis til å sleppe å byggja dammar og bruer for å koma over det. Det blir nok å venta på skattepengane…

Å komma over åskammen og sjå Las Vegas liggja der var ein svært spesiell følelse. Eg byrja svetta i hendene, og fekk frysningar på ryggen. Det er ein av dei mest berømte byane i heile verden, dette. Ein av dei mest sagnomsuste, legendariske og myteomspunne byane. Og no var eg altså her. Å koma inn til hotellet gjekk greit, sjølv om eg var farleg nær å forårsaka ein relativt kraftig trafikk-kork rett utforbi avkjørsla inn til parkeringa.

Eg bur midt på stripa. Og det er heilt sjukt. Det er mykje meir styr enn eg hadde sitt føre meg. Mengder med folk og svære bygningar og hendelse. Casino over absolutt alt. Eg er glad eg har fått ein god oppdragelse, og lært at det er nok å bruka fem kroner på pengeautomaen på Finnøy-ferja. I kveld har eg ikkje brukt pengar på anna enn middag og dessert. Middag og desserten kosta derimot flesk. Eg forstår at dei må ta seg betalt når eg ser kva bygningar dei har. Det er heilt sjukt og vilt og avsindig.

Hotellet mitt. Ein liten del av det. Eg bur ein halv kilometer lenger innover. Amerikanerane har det med å gi meg ok hotellrom. Denne gongen er det snakk om nærmare hundre kvadrart. Med stove. Første gong eg har hatt hotell med stove. I morgon blir me tre til å dela. Då får eg nemleg besøk. Det må seiast at det er strålande. Å få besøk i Las Vegas er ikkje noko alle opplever.

Naboen. Bellagio er hotellet eg eigentleg skulle bu på. Eg gjekk imidlertid i vente for lenge-fella og havna over gata. Eg angrar ikkje. Bellagio har fontene-orgel. Elton John fontene-orgel. Det høyres grusomt ut, men er rett og slett spektakulært. Eg skal bort i morgon også. Dessverre er det ikkje pene damer eg får besøk av. Det hadde forresten ikkje vore noko problem å få tak i damer ein kan sjå på fontener med. Dei kan nemleg bestillast via tv på rommet. Eller frå folk som står på gata og deler ut kort med nakne damer og telefonnummer. Eller berre rett og slett plukkast opp kvar som helst.

Eg er verkeleg glad eg har fått ein god oppdragelse.

Det har vore LITT av ein dag

Så var det ut på vegen. Mellom Phoenix og Las Vegas er det fem, seks timar. Den store flaskehalsen er Hoover Dam, der eg brukte ein time på fem kilometer. Smerter. Men dei driv altså på med å byggja denne brua her, som skal føra folk frelst over dammen i framtida. Hoover-dammen vart bygd på trettitallet, under førre depresjon. Denne brua blir bygd i den neste. For det er liten tvil om at ein del folk her i landet slit med økonomien. Eg kjem og til å slite med økonomien. Eg kjem heldigvis til å sleppe å byggja dammar og bruer for å koma over det. Det blir nok å venta på skattepengane…

Eg er verkeleg glad eg har fått ein god oppdragelse.

Arizona

Nathan og Andy Vigness. Flotte menn.

Hovudgata i Tempe. Små fortausrestaurantar og hyggelege små butikkar. Ikkje typisk amerikansk i det heile. Gata ligg midt i området til universitetet. Det største i USA.

Kåre og Phoenix. Me kjørte opp på eit fjell, og såg utover heile dalen. I dette området bur det fleire folk enn i heile Norge. Det er ganske vilt.

Me er berre to timar frå Mexico. Me lurte på å ta ein tur over, men me kuttar det ut fordi folk driv og drep kvarandre der nede for tida. Narkotikakrig. Det er liksom ikkje det ein har lyst til å rote seg borti.

I morgon skal eg først vere lærar-assistent i ein fjerdeklasse, for så å køyra opp til Las Vegas. Dei eg har snakka med på nettet i dag har vore bekymra for to ting: At eg skal spela vekk alle pengane mine, og at eg skal gifta meg. Dette med pengane kan eg forsåvidt forstå, men kvar kjem skrekken for at eg skal gifta meg frå?

Uansett. Her er det fantastisk. Shorts og t-skjorte. Tjuefem grader. Solkrem. Og hundane og eg er gode venner.

Langt vekke

Så eg reiser litt for tida. I dag er det søndag. Torsdag for halvanna veke sidan reiste eg til Chicago. Chicago var ein enorm opplevelse. Å koma gjennom skyene over Lake Michigan og sjå dei enorme bygningane, små som legoklossar, langt der nede. Plasser som berre har vore kart og tankar i hovudet. Chicago. Reis dit, dei som kan. Så fire dagar med amerikansk midtvesten-småbyliv hjå familien Eide. Ein kvalitetsgjeng. Etter dette opp til Minneapolis. Eg fekk det største hotellrommet eg har fått nokon gong. Eg vart mørkredd. Ingen veggar, berre eit stort, tomt mørkre.

I går reiste dei andre heim, eller vidare i USA. Eg var åleine i Minneapolis. Eg reiste opp til sentrum, der eg berre har kjørt buss før. Eg gjekk nedover, og langt om lenge kom eg dit eg hadde planlagt å ende opp. Eg gjekk inn på ein kombinasjon av bar, restaurant og bowlinghall. Der traff eg fire hyggelege folk som jobba i ein organisasjon for MS-råka. Ein interessant og hyggeleg kveld vart runda av med at dei kjørte meg til togstasjonen etter å ha fått meg til å forsikra dei om at eg ikkje var ein galen, psykopatisk mordar.

Då eg kom tilbake til hotellet, vart eg sitjande og tenkja. Eg skulle reise lenger vekk i dag. Lenger vekk enn eg nokon gong har vore frå Finnøy. Eg klarte ikkje heilt å forstå at eg skulle vidare, og var litt smågretten der eg traska rundt på dei sytti kvadratmetrane.

Men no er eg her, då. I Tempe, Arizona. Den hyggelege og småpene delen av Phoenix. Eg er hjå Andy og Kathy. Dei var på Finnøy sommaren for to år sidan. Andy sin oldefar var bror til min bestefar. Klokka er ti på elleve her nå. Heime er ho ti på åtte. Eg er langt heimefrå. Likevel ligg ein annan Vignes og søv i rommet på andre sida av huset. Og i stova luskar tre hundar rundt. Eg vågar ikkje gå på do i natt.