Her er ein tekst eg har skreve til Øyposten. Kjem vel i neste veke, trur eg. For dei som ikkje orkar å venta på Øyposten – eller ikkje er abonnentar – her er heile greia.

Dersom nokon spør meg kva som har vore med på å forme min identitet som Finnøy-bu, trur eg nok at ein del av svaret må bli ferjå. Ferjå har vore ein del av livet og kvardagen min så lenge eg kan hugse. Ferjå har vore ramma kring livet mitt. For å bli litt poetisk.

Eg har alltid vore sterkt oppteken av ferjer. Den første og største vil sjølvsagt vere den gamle Finnøy-ferjå. Den med kiosk oppe og kroneautomat i trappene. Det var den som var gildast. Det var den som hadde eit hol ute på dekk, der me kasta sukkerbitar me hadde knabba i kiosken ned i. Dei fauk ut heilt nede ved vatnet, og landa i Hidlefjorden. Eller kva nå sjøen heiter på veg til byen.

Ferjå tok ein og ein halv time. Når me skulle på tur med fotball-laget og spele mot Jarl og Pol. Når me skulle på Stadion og sjå Viking vinne serien. Når me skulle til byen og kjøpe oss nye briller.

Så kom Rennfast, og ferjeturen vart redusert til ein inkjevetta og ofte irriterande seanse. Den viktigaste lærdommen vart at dersom ein har femogtjue minutt frå Tjensvoll-krysset, rekk ein ferjå. Dersom ein har tjue minutt, må ein køyre på og berre hugse å gjere nokre strategiske oppbremsingar, to gonger i den første tunnelen og ein i den andre.

Då eg byrja å jobbe i nord-fylket for nokre år sidan, ga dette meg sjansen til å gjenerobre barndommens rolege ferje-rike. Midt-sambandet var kanskje historie, men den nordre delen låg der framleis og venta på meg.

 

No reiser eg svært ofte til og frå Nedstrand når eg skal til og frå Finnøy. Det er ein herleg tur, som varer like lenge som den gamle ferjeturen til byen. Det einaste eg saknar er kiosk og kroneautomat.

 

 Anløp Halsnøy. Eg har ikkje vore mykje på land på Halsnøy, men nokre visittar har det blitt. Eg har til dømes vore på Eikjefjellet. Kor mange folk frå Finnøy har eigentleg det? Dei einaste eg veit om er dei som gjekk på Finnøy sentralskule i 1990. For då var dei der, alle saman.

 
Anløp Eidsund. Dette er vel den plassen eg oftast køyrer av på utanom Nedstrand. Ombo er ein herleg plass. Det er på ein måte Finnøy kommune sitt Haukeli. Når ein skal køyre over Ombo, må ein plutseleg byrje å tenkje på om ein burde lagt om til vinterdekk, sjølv om det ikkje er ei snøfille på vegen på Finnøy. På Ombo kan alt skje. Ein kan møta elg. Ein kan sjå rev og hjort. Men eg har ikkje vore på Bandåsen.

Anløp Helgøy. Etter at bensinpumpene i Steinnesvåg vart stengde på ubestemt tid, er faktisk Helgøysund-bensinen den nærmaste dersom eg skal fylle bensin på båten. Trur eg. Takk, Helgøysund. Og så har dei gode komler der.

Anløp Nord-Hidle. Eg har aldri vore i land her. Det er ei skam. Eg må sjå og kome meg i land på Nord-Hidle.

Anløp Nesheim. Det er lenge sidan eg har vore i land her. Eg trur muligens eg aldri har gått i land på ferjekaien på Nesheim. Dersom eg skal til ei av øyane som nyttar denne kaien, er det jo hamslegare å reise med eigen båt. Desse øyane er og perfekte for øy-hopping med robåt. Eg må berre skaffe meg ein robåt.

Anløp Nedstrand. Eg hugsar godt då dei søkkte Alexander Kielland-plattforma i Nedstrandfjorden. Eg stod på altanen heime og høyrte drønna frå dynamitten. Eit dystert minne, men det dukkar ofte opp når ferjå glir over det siste fjordstykket inn mot Nedstrand.

Og trass i all denne ferje-nostalgien, så er det neppe nokon som gleder seg meir til Finnfast er ferdig enn eg. Men eg meiner det er galskap på leggje ned ferjå til Nedstrand. Den er ein del av den ryfylkske kulturarv, og burde blitt verna og finansiert over statsbudsjettet til evig tid. 

 

Er eg i streik att? Slett ikkje. Eg burde kanskje vore det, for dei andre sevheim.no-løkane sviktar som berre for tida. Kva feilar det dei? Har dei ikkje liv å skriva om?

Eg er i Stavanger denne veka for å promotera Lundeneset. Stor utdanningsmesse, og me lokkar ungane til oss med nysteikte lappar. Det er særs effektivt.

Kveldane brukar eg til å treffa folk. Måndag var eg hjå Dorrit og Even sine naboar, saman med Dorrit og Even. Naboane deira er Dorrit sine svigeforeldre. Ein svært kjekk kveld med boller og drøs.

I går var eg heime med Leffy og ungane.  Ingvild var på jobb. Eg bur der heile veka. Leffy og eg spelte Wii. Eg tapte alt. Då Ingvild kom heim banka ho meg også.

I kveld har eg og Nils Atle vore og sett Tottenham tapa. Sur, nå.

I morgon skal eg vitja Indrebøs i Sandnes. Blir gildt.

Men først av alt skal eg sjå siste Prison Break og 24-episode.

Før jul hadde eg besøk av opptil fleire hyggelege menneske. Det var mellom anna Tor Øyvind og frue, på biletet under her. Dei andre er av Knut, Inger Line og Hanna. Eg og Knut budde saman i Stavanger, og like før jul tok han med seg familien til Finnøy. Det har vore eit mas om å få desse bileta ut, og no kjem dei. Grunnen til at eg har nølt, er at barnet – Hanna – stort sett grin når Knut held henne. Eg meiner at bileta gir eit dårleg – og feilaktig – bilete av Knut sine farseigenskaper. Han er heilt sikkert kjærleg og omsorgsfull, og hadde fortent betre. Men men. Her er alt.

Eg har blitt overaust med oppfordringar om å melda meg på Jakten på kjærligheten i dag. Er folk verkeleg så desperate etter å sjå meg gift? Og trur verkeleg folk at Norge er klar for ein sur og sarkastisk odelsgut frå Finnøy på fjernsyn kvar veke? Eg tvilar.

Men sidan me ikkje sjølve kjenner oss best alltid, let eg utfordringa gå til den som meiner eg er eigna til dette. Meld meg på. Eg lovar å gjere mitt beste, og skal også lova å a) ikkje stilla opp i Se og Hør og b) Ikkje havna i sofaen med Dorthe. Med mindre ein av dei to inneber betydeleg økonomisk kompensasjon, sjølvsagt.

http://www.kvignes.weblogg.no er i streik. Streiken vil bli avblåst så snart ein av dei andre http://www.sevheim.no-bloggarane får megt seg til å skriva noko. Eg er lei av å dra lass. Og eg er sur etter å ha trynt på isdriten.

Eg var ein av dei første til å gå inn. Eg hadde stilt meg i kø for å vera tidleg ute. Eg likar eigentleg ikkje desse billigselskapa som ikkje kan gi oss ein fast plass. Skal det liksom kosta så mykje for dei å setja eit nummer og ein bokstav på ombordstigningspassa til folk? Resultatet av dette er jo at det blir opphopning av folk, sure mine, tvilsom praktisering av regelen om at folk med små ungar kan gå først i køen, og generell mistrivnad hjå dei som skal ombord i flyet. Ein skulle tru at flyselskapa skulle vera interessert i at folk var minst mogeleg aggressive når dei skal inn i ein trang kabin med forsvarslause flyvertar og -vertinner.

Men var altså ein av dei første. Eg kunne velga sete. Eg sikta meg inn mot det gjeve nødutgangssetet. Mot midtgangen. Det er den beste plassen. Då ser eg til min skrekk at dei har åpna døra bak i flyet. Folk velta inn. To damer med mord i blikket spurta mot kvar sitt nødutgangsete. Og nådde fram rett før meg. Dei såg kva eg ville ha, men dei tok det frå meg like føre augene på meg.

No var eg allereie komen så langt at bak at eg måtte gi gass og komme så langt bak at eg ikkje vart sitjande og sjå ut på ei av vengjene. Eg taklar ikkje det. Eg ser etter lause deler, etter deksel som ikkje sit som dei skal, etter ting festa til flyet som ikkje høyrer heime. Så dersom eg ikkje får ein nødutgangsplass der ekstra fotrom kompenserer for vengjeutkikk, må eg sitja langt bak. Då har ein og eit fnugg av sjanse til å overleva når me går ned i ulendt terreng.

Vel framme langt bak, krylt inn ved eit vindauge, fann eg meg sjølv. Fram med iPod, av med mobil. Strekke på føtene. Umogeleg. Heldigvis såg det ut for at setet framføre skulle verta ledig, slik at ingen kom og la det bakover under flyturen. Og ledig vart det. Heilt til Ho kom. Ho kom og sette seg i setet. Ho var ein del av eit reisefølge på seks. Dei var på stigande rus, og klare for London.

Det første ho gjorde då ho dumpa ned i setet framføre meg var å kjøre setet sitt så langt bak at kneskålene mine fekk kraftig pryl. Eg freista så godt eg kunne å stritta imot. Til inga nytte. Ho tok ikkje hintet om at det faktum at setet var vanskeleg å få bakover betydde at mannen på 1.90 rett bak henne hadde det noko trangt når det gjaldt rom for føtene. Eg sukka. Høglydt.

Heldigvis kom take off og flyvertinner som fekk alle til å retta stolane sine opp.

Men gleda varte ikkje lenge. I augneblenken lyset med "fest setebelter" vart sløkka, kom setet som ein katapult-arm mot meg igjen. Det skulle vore forbudt. Seter som kan leggast ned på fly skulle vore forbudt. Me som er anstendige menneske legg ikkje ned seta våre i fly. Me tenkjer på dei som er bak oss. Ikkje denne dama. Ho dreit i alt. Og ho sat ikkje i ro. Ho dunka i setet og herja på slik at det ikkje gjekk an for meg å sitja i den einaste stillinga eg hadde ein viss komfort i – ei slags fosterstilling med hovudet lent mot setet framføre. Men der var det så mykje rørsle at eg hadde risikert å pådra meg whiplash.

Etter kvart oppfatta eg i min smerte-dis at noko ikkje stemte. Eg såg ikkje dama framføre meg. Når folk sit framføre deg i eit fly, plar du sjå toppen av håret deira. Eg såg ikkj noko. Eg måtte kikka for å sjå kvar ho var. Setet vogga jo fram og tilbake, så noko måtte det vera. Då såg eg det. Ho sat ikkje med ryggen mot setet, slik ein skulle tru at ein person som legg seteryggen sin bakover gjer. Neidå. Ho sat bakoverlent, nærast liggjande, mot flyveggen. Og lo. Og vart befølt av den tvilsomme mannen ho reiste med. Trur eg.

Eg skreik innvortes, tenkte at denne dama garantert er ivrig Frp-ar, og prisa meg lukkeleg for at eg ikkje skulle til Kuala Lumpur.

Litt fleire bilder. Frå London.

Oddvar og Martin på trappene til KFUK-
hjemmet. Ein gledens plass med mange
gode minner. Og eit par elendige.

Stofa på KFUK-hjemmet. Her såg eg alle
sendingane frå Nagano-OL i 1998, saman
med Petter som budde på huset. Me la
sterkt press på styret for å få norsk parabol.
Og det fekk me.

Liten mann, stor trapp. Erik Lunde på
Marble Arch.

Denne Norges-reklamen på tuben var
såpass rørande at me måtte ha bilde.

Erik og Oddvar er livredde når dei skal
over gata. Legg merke til Erik sin ekstreme
målbevissthet her, og Oddvar som ser i
totalt feil retning.

Den gamle mannen og Oddvar. Denne
karen kjem inn på puben "The Academy"
kvar gong me er der. Han set seg ned på
sin faste stol, og så kjem ein servitør
springande med ein halv liter mørkt, lunka
engelsk øl. SIste kvelden me var der, tok
me mot til oss og drøsa litt med han. Det
viste seg at han var ein særs gild kar.

Dorrit og Lise vil nok setja ekstra stor pris
på dette biletet. Eg har ein versjon der
Oddvar er retusjert vekk. Ta kontakt dersom
det er av interesse.

Eg har vore i London. Me tek ei reis tilbake i tid ved hjelp av bilete. Eg held det eg lovar. Stort sett.

Erik L, informasjonsleiar i KrF og
St. Volodmyr, Ruler of Ukraine.

Martin med pizza. Me var på italiensk
restaurand i Queensway, og betalte
uhyrlege summar i tips fordi Oddvar
 tykte servitrisa var så gild.

 
Så kan me ha gjettekonkurranse:
Kva tube-stasjon er dette?

Vår-stemning i nordre London. På
veg til White Hart Lane og eit stygt tap.

Ritual er viktige. Før kamp kjøper
me kylling frå Chick King. Den er god.

Ein noko prega Oddvar etter kampen.

Eg har ikkje tid til å legge ut fleire bilete nett no. Men i morgon. Eller torsdag. Då. Eg er trass alt blitt lokomotivet på www.sevheim.no, dei andre er i ein slags dvale, trur eg.

Kort innlegg via wap. London er fantastisk. fyldig innlegg kjem på tysdag. med bilder og alt. eg vil bu her igjen. denne byen har alt eg vil ha. utanom havet.