Tre dagar i veka er eg lærar. Eg jobbar på ein skule, eg treff folk som er fødde på nittitalet og som ser dumt på meg når eg snakkar om Gro Harlem Brundtland. Eg seier utruleg mykje som ikkje bør seiast. Eg går eigentleg og ventar på å bli kalla inn i eit rom der heile skulestyret sit og seier at no, Vignes, no har du trakka over streken. Ironi og sarkasme høyrer ikkje heime i skulen, du lyt vera grei og reisa heim til den øya me diverre henta deg frå for seks år sidan.
 
Det har ikkje skjedd ennå.

Eg er skrekkeleg glad i lærarjobben min. Eg er skrekkeleg glad i lundenesingane. Det er eit privilegium å få vera med desse folka. Dei gir meg stor glede og inspirasjon. Og min måte å visa kjærleik på, er som kjent å vera syrleg, barnsleg, lite imøtekomande samt storkjefta.

Somme tider seier eg ting som eg ikkje tenkjer meir over, men i dag kom eg med eit utsegn som har fått meg til å tenkja. På meg sjølv og mi eiga tid på vidaregåande.

Ei av jentene blei småplaga – godmodig sjølvsagt – av ein av medelevane sine. Eg sa at ho måtte berre slappa av. Etter vidaregåande mista ho kontakten med alle dei ho gjekk i klasse med uansett, og dei fekk ingen betydning i livet hennar. Sa eg. Og meinte det sjølvsagt ikkje. For slik er det ikkje for dei som går på internatskule. Dei heng saman, dei. Dei blir vener for livet. Ser det ut for.

Det blei ikkje eg. Det eg sa, stemte for meg. Det var meg sjølv eg snakka om. Eg har ingen vener frå russeklassen min på vidaregåande. Ingen eg omgår og som eg besøker i helgene. Mange har eg gløymt navnet på.

Eg hugsar nokre. Ronny traff eg i fjor på eit hjartestartarkurs. Eg var litt med Odd Einar. Har ikkje peiling på kva som skjedde med han. Me hadde Raymond, me hadde Geir, me hadde Ole eit eller anna. Han hadde skinnjakke og var visstnok kul. Me hadde Espen som var saman, om ikkje sambuar, med Anita. Som var pen. Men altså saman med Espen. Me hadde Stian, som var flink i fotball, me hadde Knut Arthur som var tøff og herja. Trygve var der og ein som heitte. Han krasja på moped, men overlevde. Beate var og pen, men var saman med ein som me tykte var aldeles sjokkerande gamal. Han var yngre enn eg er nå. Mykje yngre, trur eg. Så hadde me ein haug med folk som eg ikkje hugsar navnet på. Eg snakka lite med dei. Ben Pollard – jørpelandsk engelskmann – var eg ein god del med. Og ein frå Fister eller Randøy. Og Vincent. Anne eit eller anna. Herlighet.

Det er så lenge sidan. Det er 1994. Førsteklassingane på Lundeneset hadde ikkje slutta med bleier eingong. Ikkje andreklassingane heller. Og – om eg ikkje tek feil – faktisk ikkje ein heil del av tredjeklassingane. Men dei var i det minste fødde. Blir eg lengre på Lundeneset, byrjar dei snart å ha foreldre på min eigen alder. I teorien kan det allereie ha skjedd. Livet er herleg. Som bror min ville sagt.

Eller iallefall lokalen. Eg ser føre meg far min. Vaknar klokka seks, høyrer lokalnyhetene før han søv ein halvtime til utan å ha høyrt noko særleg etter kva dei sa. Det vanlege. Ferjeruter, biskopar, sakna personar i fjellet.. Klokka halv sju høyrer han nyhetene igjen. Tre personar sakna i Etnefjella. Faderen smiler. Idiotar som ikkje veit kva dei driv med. Kjem vel til rette utpå dagen kalde og våte. Klokka sju høyrer han nyhetene for tredje gong før det endeleg er på tide å stå opp. Framleis sakna personar. Han tenkjer. Har han ikkje ein son der oppe ein stad som ein sjeldan gong kan finna på å gå til fjells? Men han var vel aldri ute i det hendelses været som var på tysdag ettermiddag og kveld? Slett ikkje. Han sat nok inne med dataen. Heilt sikkert.

Men nei. Sonen var ute og gjekk. Han og to medfinnøykommunerar frå Lundeneset. Dei skulle på fisketur ein ettermiddag. Rekna eigentleg med å vera tilbake i åttetida eller noko. I god tid før det vart mørkt. For det skulle jo berre ta ein halvtime opp til dette vatnet, sa den lokalkjende som tipsa om stor aure og framkommeleg terreng.

Framkommeleg var det. Men det tok halvannan time. Og bles og regna gjorde det. Stemninga var ikkje akkurat ekstatisk. Før den første auren var på land. Større aure har eg aldri fått. Fleire beit, men ingen ville på land. Og då klokka var kvart på åtte måtte me byrja på heimturen.

Me var heilt sikre på at me måtte ha gått feil sidan det tok så lang tid opp. Og me meinte å ha sett ei demning det gjekk an å ta seg over eit stykke vidare innover. Det stemte forsåvidt. Men demninga viste seg å vera mykje lenger inne enn me trudde, og vegen slutta der demninga byrja.

Så var det dette med ingen skam å snu. Skam er ein ting. Litt skam skal me alltids tåla. Men vissa om at snuing ville medføra over to timars marsj gjorde at me gjekk vidare. Ikkje lenge etter innsåg me at det valet kunne føra til at me måtte finna oss ein stor stein, leggja oss i hamburgerstilling, og vona på det beste. Det vart mørkt, det dogga på brillene, det var i det heile ei lite triveleg stund der oppe på fjellet. Då me var i ferd med å vurdera å ta telefonar til folk som driv med henting av idiotar som ikkje finn vegen heim, såg me eit lys. Lyset var frå ei hytte, og me trudde me var berga. Problemet, som det så ofte er på fjellet, var at mellom oss og hytta låg eit vatn. Eit langt vatn. Me måtte gå rundt. Og rundt gjekk me. Det var heilt mørkt, klokka nærma seg ti. Dei siste metrane til hytta, som me av ein eller annan grunn fann tilbake til på rett side av vatnet, var utruleg vonde.

Eg var førebudd på hytteinnbrudd, og hadde allereie funne ut at eg ikkje hadde hatt råd til å erstatta knuste vindauge. Difor var eg i gang med å lura på kva stad eg ville stukke unna ein nøkkel om eg var hytteeigaren.

Vel framme ved gledens hytte, fann me ut at me saktens hadde sett ho før. Tidlegare på dagen. Og der låg vegen. Som gjekk ned til bilen. Me ropa, me hoppa, me song. Og me brølte. Så gjekk me ned til bilen, kjørte til Etne, åt kebab og drakk brus, før me ankom Lundeneset 22.55 ettter ein tur noko utanom det vanlege.

Kva har eg så lært av dette?

– Stol aldri på nokon når det gjeld avstand
– Regnklærne mine er svært gode og tette
– Å fiska i regulerte vatn øydelegg litt av naturkjensla
– Aldri undervurder attenåringar når det gjeld å ta med seg halvannan liter cola over alt, til glede når det trengs mest
– Ein får ikkje sove etter ei slik utladning. Dersom eg tek føtne i ei anna stilling enn eg har dei no, høgg krampa til med ein styrke eg aldri har kjent før.

Men hovudsaka her er sjølvsagt: Ny pers i aure i dag. Hoh.

Sto det ein mann og åt hamburger i regnet. Det draup dressing, mais og smelta ost ned på asfalten. Det regna. Han åt. Han stappa heile hamburgeren inn i kjeften og fekk ikkje til å lata att munnen. Det var eit skrekkeleg syn, der langs Sognefjorden. Eg var glad eg skulle vidare, og slapp å dela ferje med dette heilt klart udanna mennesket.

Begeret med steikte poteter hadde han plassert i ei blomsterkasse, og det rann ei blanding av vatn og ketchup frå eit hol i sida. Det var eit lite oppbyggeleg syn. Eg såg han forsvann sjanglande inn på ferja, og vart hangande att i døra til eit toalett då han freista kvitta seg med dei sørgelege restane etter måltidet sitt.

———————-

Omtrent slik må det ha arta seg for mannen som passerte meg i det eg var i ferd med å eta middag i dag. På Lavik ferjekai. Og du hendelse så vond den døra var. Meir som ei rottefelle. Men altså ei dør. No er eg hjå Dorrit og Even. Etter over tolv timars køyring. God natt.

…hadde eg det ikkje heilt godt. Eg var nervøs, vrang med folka rundt meg, stressa over mulige feil i planlegginga og usikker på om dette var lurt å gjere nok ein gong. Det er jo kanskje best å lata ting som er vellukka få lov å vera det – og så slutta medan alt er bra og ingen leikar har blitt anna enn gode.

No er eg i kjellaren, reint kjenslemessig. Det er to døgn sidan første konsert på løekøntri 2008 hadde grill- og gongkakepause. Og eg lengtar tilbake.

Det er ikkje kvar dag 200 folk frå Finnøy, Rogaland og landet elles kjem til Nordre Vignes. Dei får stort sett vera i fred på gardane sine der ute, foreldra våre. Men så kjem sommaren og ufreden. Det er ikkje lenger så mange bilar som køyrer midt på nettene like utføre soverommet til Marit og Terje, men i løekøntrihelga skjer det meir enn ein skulle tru var mogeleg. Toaletta i husa blir omgjort til offentlege avtreder, plakatar blir hengde opp, framande kjem inn i gardstunet. Unni må laga frukost til femten mann. Marit får beskjed klokka to om natta at ho må laga mat til Oddvar sine vener før dei skal reisa med ferja tidleg neste morgon. Og Terje må slå opp partytelt. Omstilling – utan at ein heilt veit kva som treff ein før det står på.

Og det er svina kjekt. Det er så kjekt, at eg har problem med å koma over det. Difor sit eg og no og ventar på 20 gjester som kjem for å laga pizza og ha det kjekt. Kanskje eg klarar å koma meg vidare i livet i kveld. Huff.

Løekøntrien fører med seg kvalitetsmennesker frå heile landet til Vignes. Anne Grete, Henning, Øystein, Martin, Torstein, Gunhild, Anders,  Anne Tove, Arnhild, Elisabeth, Magnhild, Svanhild,  Trygve, Bjørn og Terje.. Tusen takk. Måtte me få fleire slike kveldar. Og måtte løa halda eitt år til. Minst.

…hadde eg det ikkje heilt godt. Eg var nervøs, vrang med folka rundt meg, stressa over mulige feil i planlegginga og usikker på om dette var lurt å gjere nok ein gong. Det er jo kanskje best å lata ting som er vellukka få lov å vera det – og så slutta medan alt er bra og ingen leikar har blitt anna enn gode.

No er eg i kjellaren, reint kjenslemessig. Det er to døgn sidan første konsert på løekøntri 2008 hadde grill- og gongkakepause. Og eg lengtar tilbake.

Det er ikkje kvar dag 200 folk frå Finnøy, Rogaland og landet elles kjem til Nordre Vignes. Dei får stort sett vera i fred på gardane sine der ute, foreldra våre. Men så kjem sommaren og ufreden. Det er ikkje lenger så mange bilar som køyrer midt på nettene like utføre soverommet til Marit og Terje, men i løekøntrihelga skjer det meir enn ein skulle tru var mogeleg. Toaletta i husa blir omgjort til offentlege avtreder, plakatar blir hengde opp, framande kjem inn i gardstunet. Unni må laga frukost til femten mann. Marit får beskjed klokka to om natta at ho må laga mat til Oddvar sine vener før dei skal reisa med ferja tidleg neste morgon. Og Terje må slå opp partytelt. Omstilling – utan at ein heilt veit kva som treff ein før det står på.

Og det er svina kjekt. Det er så kjekt, at eg har problem med å koma over det. Difor sit eg og no og ventar på 20 gjester som kjem for å laga pizza og ha det kjekt. Kanskje eg klarar å koma meg vidare i livet i kveld. Huff.

Løekøntrien fører med seg kvalitetsmennesker frå heile landet til Vignes. Anne Grete, Henning, Øystein, Martin, Torstein, Gunhild, Anders,  Anne Tove, Arnhild, Elisabeth, Magnhild, Svanhild,  Trygve, Bjørn og Terje.. Tusen takk. Måtte me få fleire slike kveldar. Og måtte løa halda eitt år til. Minst.

No har eg tatt ut av og sett inn i oppvaskmaskinen. No må eg vaska opp det som ikkje skal i oppvaskmaskin, rydda i stova, støvsuga, rydda på kjøkkenet og i gangen.

Og eg hatar det. Hatar det intenst. Husarbei

Ein av dei første tinga eg hugsar er at farmor døydde. Ho var gammal. Ho var veldig gammal. Ho døydde av kreft. Men ho var jo så gammal.

Farmor vart knapt nok 70 år.,

No ser eg på det som djupt tragisk dersom nokon døyr når dei er 70. Me skal leva til me er åttifem-nitti, minst. Ellers er det for tidleg.

For ikkje å snakka om kven som er tøffe og som me er redde for.

Eg har vore redd for åtteåringar. Eg har vore livredd for dei som gjekk i andre klasse. Eg har sett opp til tiåringar. Eg har vore overbevist om at folk på atten år veit alt, kan alt, ser alt. At dei er på eit nivå eg aldri kan oppnå.

No vassar eg i attenåringar og veit at dei er usikre, tvilande, redde. Medan eg sjølv blir 33 år i år og innser at eg neppe blir meir trygg i tilværet enn eg er akkurat no. For ikkje å snakka om tøffare. Eg blir aldri tøffare. Eg var sannsynligvis på toppen av min potensielle tøffhet for ein fem, seks år sidan. No har eg byrja på ein nedadgåande spiral. Og dei eg ein gong såg opp til som vaksne og

Helga som låg bak oss hadde eit par ingredienser som er såpass hyggelege at dei bør nevnas. Lat oss illustrera med eit bilete, liksågodt.

På laurdag hadde me mimrekveld på Lauvsnes bedehus der nokre av oss som dreiv på der ute på nittitallet framførte diverse gamle underhaldningsinnslag. Det var ein kanonkjekk kveld! Her ser me Kjetil kledd for Ut i naturen-sketsj. Etterpå hadde eg folk, sjølvsagt. Søren heller, me må ha eit par bilder til frå denne kvelden.

Tor Øyvind hadde tråla arkivet sitt etter gamle perler. Og det arkivet er ganske stort.

Anita med eit av kveldens breiast glis. Nei, det var rett og slett givande på alle måtar.

På søndag reiste eg til Lundeneset for å ha tilsyn. Det gjekk veldig greit det og, faktisk. Og Viking vinn serien. Det ser i det heile tatt bra ut, nå. Eg trur me får ein gild vår.

Du har 10 venneforespørsler, står det når eg loggar meg inn på weblogg.no. Javel. Skal weblogg bli facebook nå? Beklagar. Eg kjem til å trykka på ignorer, alle saman. Det betyr ikkje at eg ikkje vil vera ven med dykk. Det er meir eit uttrykk for at eg ikkje treng slike fancy ting her inne. Eg vil leggja til dei linkane eg vil sjølv. Eg vil ikkje risikera at folk eg ikkje vil vera ven med legg meg til som ven, og så må eg godta dei fordi eg har godteke alle. Så eg ignorerer, folkens. Eg ignorerer. Eg vil ha kontroll på bloggen min, om ikkje anna.

På facebook er det ville tilstander. Dersom eg skulle arrangert eit selskap for alle facebookvenene mine, måtte eg leigd ein idrettshall. Eller iallefall ein litt stor gymsal. Her har me alskens folk. Gamle skulevener, noverande og tidlegare elevar, kollegaer, studiekameratar og familie. Og eg har til gode å ikkje godta vener som vil vera vener på facebook. Trur eg. Det lengste eg har gått er å setja nokon som limited profile.

I praksis har det lite å seie, for eg brukar no omtrent berre facebook til å finna ut om elevane på Lundeneset finn på galskap som det må setjast inn tiltak mot. Dersom dei gjer dumme ting, finst det alltid ein som er smart nok til å leggja ut bilder eller film av det på nettet. Teknologien er ein trussel mot skulen, står det i avisa. Elevane sit berre og surfar i timane. Vel, det veg jo opp litt dersom me på grunn av datamaskinane sitt inntog i klasserommet kan få bildebevis på kven det var som flytta ein bil inn i matsalen eller fraus ned bestikket.

Dette var eigentleg berre ein blogg for å roa ned dei som eg har takka nei til som bloggevener. Slapp av. Eg seier nei til alle. Utanom ein person. Dersom vedkomande legg meg til, skal eg vurdera å trykkja på godta.

Kåre Vignes
Kindingstad
4160 Finnøy 3. april 2007

Varden Auto
Haugesund

Service/diverse tiltak på min Mitsubishi Space Star

De har nå fått bilen min i dykkar varetekt. Sjølv har eg reist til utlandet, og returnerer ikkje før seint tysdag kveld.

Dette er det eg vonar kan skje med bilen:

 

EU-kontroll. Fristen var mars, men eg har fått ein månads utsettelse.

Servicar. Hadde den inne for under eitt år sidan, men nye ting har forfalt.

Elektriske vindauge. Når eg kjører vindauga heilt ned, heng dei seg opp. Etter ein time eller to kjem dei som regel opp att, men dette er svært plagsomt. Særleg når eg lånar ut bilen eller gløymer meg ut. Rekorden er Ølensvåg-Arsvågen i kuling og regn midtvinters med åpent vindu. Samt gjennom Rennfast nyleg.

Låsemekanismen. Plutseleg slutta den elektriske låsemekanismen å virka. Eg prøvde å skifta batteri, men dei hadde ikkje samme type. Dei eg skifta ut var eit tobatterisystem, så skifta eg til eitt batteri. Det ser ut for at sendaren sender ut signal, men det låses ikkje opp eller igjen. Så det må og sjåast på.

Dersom de har tid og høve, ta gjerne ein kikk på frontlyktspylarane. Den eine er knekt, den andre virkar ikkje.

Eg vil bli å treffa på mobil 41455635. Eg ser føre meg at de ringer når bilen er diagnostisert med prisoverslag på alt som må gjerast. Lat oss vona det er minst mogeleg.

No reiser eg altså vekk. Eg reknar ikkje med at de har folk på arbeid tysdag kveld klokka tolv om natta når eg kjem tilbake. Dersom me ikkje avtalar anna på telefon, kan de legga nøkkelen under høyre bakhjul.

Med helsing

 

Kåre Vignes
Bileigar