Kåre er sint og irritert. Ein søndag utan internett tek på. Han er sint på Nextnet som ikkje har kundeservice på søndagen. Men han klarer seg. Har lasta ned ein halv Heroes-sesong på laurdagen som kan sjås på ein søndag. Og han tenkjer at på måndag, då plar det ordna seg. Dei fiksar opp. Stor frustrasjon då han kjem heim frå byen og oppdagar at nettet framleis ikkje er der.

 Han finn nummeret til Nextnet.

 Etter femten minutt i kø kjem han gjennom. Dette skjer:

 kåre: eg har ikkje nett
 support: andre på din basestasjon he netth
 kåre: javel, naboen min sitt funke heller ikkje
 support: he du prøvt å restartha?
 kåre: ja, har det
 support: både router og anthenne?
 kåre: ikkje antenne
 support: Å diu må aaaaaaaaaaaaaaalltid restarta anthennå!

Så då gjorde eg det.

Overraskelsar er noko eg har eit veldig delt forhold til. Dei kan vera bra, som då mor ringte meg medan eg var Sverige ein gong og sa at eg hadde arva penger etter ein gammal onkel. Dei kan vera dårlege, som då sommaren plutseleg var over midt i juli.

Det som dukkar opp når ein googlar seg sjølv kan og vera overraskande. I dag fann eg ut at eg har fått meg ny jobb!

Det blir mykje Lundeneset for tida. Det er naturleg. Dei som ikkje bryr seg om deg som skjer her i Ølensvåg, kan heller gå på denne sida og sjå kor gale det er i utlandet. Eg hadde snudd i døra. For ein mann.

Uansett.

Det er på tide å gjera opp ein liten status, sidan det er kvelden før siste arbeidsdag på Lundeneset dette skuleåret.

Eg har vore her i sju år nå. Det er ganske vilt. Lundeneset er den tingen i mitt liv eg har gjort lengst. Eg har vore på Lundeneset lenger enn eg gjekk i barnehage, i barneskule, på ungdomskule, vidaregåande, var student. Her har eg vore sidan 2002. Som jo ikkje er spesielt lenge sidan. No går eg mot mitt åttande år.

Då eg kom her, skulle eg vere eitt år. Så skulle eg gjere noko anna. Men så har det gått annleis. Kvar vår har eg funne gode grunnar til å fortsetja. Eg måtte berre bli litt til. No må eg berre ta eitt år til. Det er ein sirkel eg ikkje kjem ut av.

Det som jo er det store problemet her, er at eg har innsett at eg aldri kjem til å ha ein så meinginsfull jobb nokon gong. Eg har truffe så mange folk gjennom desse åra som eg er forferdeleg glad for at eg har truffe. Eg har det rett og slett forksrekkeleg kjekt her oppe dei tre dagane i veka eg er her. Faktisk gler eg meg til det blir august att og me skal starta på an igjen.

Men akkurat no kjenner eg at det skal bli heilt ok å koma seg til øys og.

Lundeneset er tomt. Det gir rom for ettertanke. I kveld tenker eg på dette:

– Eg er veldig glad mange kjem tilbake i august. Eg veit at ein skal gleda seg til sommarferie når det er midten av juni, men akkurat no ser eg litt fram til august. Og så lurar ein ny vår i mars, april. Våren er best.

– Andreas, som eg har budd med eit år no, har lurt seg til å bli saman med Annbjørg, som eg har hatt ansvaret for religionskunnskapene til dette året. Det er jo verdt å tenka litt på, reflektera over og bli glad av. Ein får tru på kjærleiken når folk som er gilde finn kvarandre.

– Eit nes utan elever er noko av det minst trivelege eg veit. Det er roleg, stille, dødt. Huff.

– Eg trur det blir ein fin sommar. Vekeveis med øyliv og husmaling, litt festivalar og holmeturar innimellom.

– Ikkje minst melder dei fint vær neste veke. Då skal eg på vestlandsturne.

– I dag reiste Solfrid og Daniel. Solfrid har vore her i fire år. Daniel i tre. Du verden som dei blir sakna.

Det var vel det eg kom på no.

Nei. Eg lurer på kven desse anonyme kommentatorane mine er.

Å sitje på terrassen og brenne bål i grillen kvar kveld. For det er umåteleg kjekt. På tysdag fyller eg året igjen. Eg er i midten av trettiåra nå. Kor sjukt er ikkje det. Då skal me brenna bål i grillen igjen. Og me har fått oss sofa på altanen. Den vart berge frå Arne sitt bål av ting som har blitt sopa ut av internata i dag.

Eg likar ikkje avslutningsdagar på Lundeneset. Men i kveld har me hatt det kjekt. Rett og slett.

Betyr ikkje lenger at noko er bra, flott, i orden, ikkje rotete, laina opp.

No betyr det at noko er på gang.

Vel og merke berre dersom du er født seinare enn 1988.

Dette er ein av tinga eg har fått med meg i det siste.

…at eg ikkje har noko å fortelja lenger. Det er berre slik det plar vera på denne tida av året. Det fløymer ikkje over av blogginnlegg. Her er litt som har skjedd/skjer/skal skje:

Eg har feira to onklars sekstiårsdag på fire dagar.

Eg har byrja å ta bilder med minikameraet mitt igjen, og innsett at mobilkameraet mitt er elendig

Eg har vond i venstre lillefinger, uvisst av kva grunn

Eg har hatt besøk av bror Oddvar og fetter Tore i kveld

Eg tørkar klær

Eg skal køyra langt med familin Sevheim/Steen i morgon

På laurdag giftar Kjetil seg

Så me kom opp til Grand Canyon. Det snøa då me sto opp. Eg trudde ikkje
mine eigne augo. Men då me kom fram openberra det seg eit syn eg aldri
har settt maken til. Det var heilt vilt. Som eit glimt inn i evigheten.

Så kom snøen att. Rullegardina gjekk ned. Eg hadde ikke sett dette heller
for meg. At me skulle bli nekta å sjå Grand Canyon av snø. Eg hadde
heller ikkje sett føre meg at platået var høgare enn Galdhøpiggen. Med
andre ord har eg sett ny pers i dag for kor høgt over havet eg har vore.

Her har eg gått i to minutt frå platået til besøksenteret. Det var vilt. Andy og
Kathy lo seg ihjel av dette synet. Eg kan på ein måte forstå dei.

Inni hetta er Andy, trur eg. Bak han er eit av dei mest spektakulære syn i
verda. Viss det bare ikkje hadde vore for den elendige møkkasnøen.